Leven in Gülsuyu/Istanbul door Gul

Gul schreef ons onderstaande mail. Omdat we gepakt waren door de manier waarop zij de situatie in haar wijk beschreef, hebben we haar gevraagd een column voor onze website te schrijven. Dit om een bijdrage te leveren aan het begrip van en voor de situatie in Turkije.

Flat van Gul
 

Ik steun jullie project van ganser harte.
Ik woon zelf in Istanbul in een zgn. gecekondu (=achterstands) wijk Gulsuyu bij Maltepe in het Aziatische deel, en we
hebben hier veel zwerfhonden, vooral in de winter.
In onze straat "woont" sinds een aantal maanden een lieve teef. Ze heeft twee maanden geleden vier puppies gekregen. Twee zijn "gestolen" door kinderen uit een andere straat, twee zijn nog steeds bij de moeder.
De kinderen uit de buurt vinden de pups bere interessant. Het opleidingsniveau in deze wijk is echter laag en de kinderen weten absoluut niet hoe ze met een hond om moeten gaan.
Ik sta regelmatig vanaf mijn balkon te roepen dat ze op moeten houden met slaan, schoppen etc.. Het gaat me aan het hart.
We genieten enorm van de puppies en de moeder is dol met ze, maar er moet een goed tehuis voor ze worden gezocht. Ik heb al verschillende keren aan mijn man en andere mensen in de wijk gevraagd of ze de gemeente of een organisatie kunnen bellen zodat de moeder wordt gesteriliseerd en de puppies een goed onderdak krijgen maar niemand voelt zich geroepen. En dus probeer ik het nu maar zelf.
Ik hoop dat jullie me een (email) adres of een telefoonnummer kunnen geven zodat er een goede oplossing gevonden wordt. Doe dit deels met pijn in mijn hart omdat ik en mijn kinderen gek zijn op de pups en we genieten dagelijks van hun spelen. Maar de andere kinderen zijn te ruig. Ook de moeder zal het vreselijk vinden want ze is een echt moederbeest.
Ik vraag me af of ze echt gelukkig wordt van een sterilisatie, ze geniet zo van haar kinderen. Maar er zijn hier al teveel zwerfhonden en ze worden soms vreselijk behandeld hier.
Omdat het een achterstandswijk is wordt er verder helemaal niets aan gedaan, ik heb nog niet een hond met een oormerk
gezien hier (teken dat de hond gevaccineerd en ingeënt is door de gemeente).

Een PS:

Ik heb met de SKHD gebeld en de dame daar was kort en bondig: daar kunnen wij niets aan doen je moet contact opnemen met het Maltepe gemeente bestuur.

Maar het probleem is juist dat die alleen in "hun" Maltepe wijk opereren en de randgemeente Gulsuyu blijft bij alles hangen, als een tweederangsbuurt.

Onze "muhtar" een soort van deel wijk burgemeester van Gulsuyu heeft zijn kantoor recht tegenover ons huis en ziet de honden en alle andere zwerfhonden elke dag maar doet er niks aan helaas.

Het is echt een supergroot probleem en ik hoop dat jullie nog veel meer hulp vinden.

Ik kan helaas nu niet helpen omdat ik twee kleine kinderen heb die mij volledig claimen.

Want vooral in de achterstandswijken is het zwerfhondenprobleem groot omdat niemand eventjes iemand wat geld toesteekt om het probleem op te lossen en omdat de mensen die daar wonen gewoon niet belangrijk genoeg zijn.

Ik vind het jammer dat er soms zo negatief over deze mensen wordt gedacht.

Alhoewel ik vaak ook laaiend kan worden als ik zie hoe men honden hier behandeld, het komt voort uit analfabetisme, bewust dom houden van de bevolking en ongelukkig zijn van de laagste laag.

En ook ik ben in de winter bang om in het donker buiten te lopen omdat er dan zoveel honden zijn, mijn man komt 's avonds laat thuis en moet soms straten omlopen om de troepen honden te ontwijken.

Note webmaster: Ik heb Gul inmiddels uitgelegd dat het voor het S.H.K.D. niet te betalen is om overal alle honden te steriliseren en te verzorgen. Het bij wet geregeld dat gemeentes verantwoordelijk zijn voor de sterilisatie en verzorging van de zwerfhonden. Natuurlijk begrijpen wij ook dat hier geen geld voor is in achterstandswijken. Dit schets in het kort de problematiek in Istanbul.

Note webmaster:

Inmiddels heeft Robert Smith Gul een mail gestuurd met het voorstel dat het S.H.K.D. de moederhond zal steriliseren en de moeder en pups zal enten als Gul de verantwoordelijkheid voor de honden wil dragen. Dit alles als een soort voorbeeld voor de mensen in haar wijk.

ActieZwerfhonden heeft aangeboden de dagelijkse kosten van de voeding van de honden op zich te nemen.

GULSUYU

Gulsuyu is een gecekonduwijk. Gecekondu betekent "in een nacht neergestreken". Het zijn huizen die illegaal zijn neergezet op staatsgrond. Mensen bouwden zelf zonder toestemming, wat zeg ik, zonder straat, zonder elektriciteit of zelfs water! dat kwam dan achteraf of ze haakten een draad aan de bestaande elektriciteitleidingen, een niet ongevaarlijk werkje. Mijn (helaas overleden) schoonmoeder vertelde dat ze geen water hadden toen ze hier net kwamen wonen, zo’n 35 jaar geleden. Er stonden toen maar een paar huizen. Elke dag liepen ze een uur voor water!

Zoals je ziet heeft ons huis nog steeds een zandpad vanaf de weg naar de deur, vooral lekker als het regent :(.

Gulsuyu heeft veel overlast van zwerfhonden. Dit komt denk ik vooral door de vaak overvolle vuilniscontainers. Er zijn hier geen vuilnisbakken bij de huizen maar grote containers langs de kant van de weg. Mensen gooien volle plastictassen in de containers. Deze worden vervolgens overhoop gehaald door de zigeuners. Deze laatste zijn op zoek naar plastic, karton, glas kortom recycling producten die ze weer verkopen. Als de vuilnis dan eenmaal los in de container ligt dan zijn de zwerfkatten aan de beurt die van alles uit de container trekken en hier komen de honden weer op af. Als de container vol is dan worden de zakken of bovenop de volle container gegooid (en vallen er vervolgens weer af) of ze worden ernaast gezet. Dit is vrij spel voor zwerfhonden. Maar er zijn nu minder honden dan afgelopen winter en ik vermoed dat ze afgeschoten/vergiftigd zijn. Het waren verschillende troepen van een stuk of tien, soms hele grote honden die rijdende auto's aanvielen en soms ook mensen. Er zijn er nu nog een stuk of 7 honden en ze trekken van vuilnisbak naar vuilnisbak.

Hier dan in antwoord op onze vraag, deel 1 van Guls column.

Hier spring ik een gat van in de lucht!!!

Ik wil zo graag iets doen maar ik weet de wegen niet. Ben nog teveel geconcentreerd op mijn twee zonen van 7 en 5, dit neemt zoveel tijd in beslag dat er voor iets anders weinig overblijft (een blog, artikels naar tijdschriften, kranten, (gratis) Engelse les voor schoolkinderen).

Ik kan wel een boek schrijven van wat ik hier allemaal zie en meemaak.

Voor alle duidelijkheid ik ben een Nederlandse (spreek goed Turks), getrouwd met een turk, en ik woon door omstandigheden sinds 7 jaar in deze kleurrijke wijk, niet echt een plek waar je een Nederlandse zou verwachten :) En vaak zeg ik, zodra ik geld heb vertrek ik uit deze wijk maar of ik dat ook echt ga doen....... want het is hier net een groot dorp, iedereen kent mij en onze kinderen en ik voel me op een vreemde manier ook thuis hier. Bovendien is dit echt een plek waar ik wat zou kunnen doen, iets zou kunnen betekenen.

De mensen die in de achterstandswijken wonen hebben bijna allemaal een of meer familieleden in het buitenland, dit vond ik toch zo vreemd. Het zijn de immigranten uit het zwarte zee gebied en oosten van Turkije.

Sommigen zijn al een generatie hier maar als je ze vraagt waar ze vandaan komen dan is dat altijd het dorp van de ouders. Het zijn typisch de mensen die je in Nederland ziet, hoofddoek, vrouw thuis, etc..

En grappig genoeg heb je hier ook dat de jongere generatie modern is en dan krijg je komische combinaties op straat, moeder met hoofddoek en dochter met piercing in het oor :)

Onze wijk staat overigens niet zo goed bekend vanwege de vele Koerden, we hebben een tijd gehad dat de bus met begeleiding van politie pantser auto's "naar boven" ging, we hadden een tijd lang zelfs tanks op kritieke punten staan. (Gulsuyu is een behoorlijke hoge heuvel, Nederlanders zouden het denk ik een berg noemen :) en wij wonen min of meer aan de voet). Nu is het allemaal echter vrij rustig, al staat de pantser auto nog elke avond hier.

28 juli

Beste Linda,

Ik zit hier nu met een enorm dilemma. Ik zou dolgraag de zorg voor de dieren op me nemen. Het enige probleem is dat ik ze niet in huis kan nemen, wij wonen bij mijn schoonvader in en die is daar absoluut niet van gediend (70 jaar en enigszins simpel). Bovendien zou de huiseigenaar het ook nooit toelaten. Ik heb al met de buurvrouw gesproken, zij hebben een eigen huis met een omheinde tuin. Maar zij hebben weer een huurder onder met kleine kinderen en die zou het nooit goedvinden als de honden bij hun in de tuin kwamen. Bovendien zei ze dat zij vroeger al twee keer een pup hadden gehad, ingeënt en al, die vervolgens binnen een week waren gestolen :( Ha, als ze de hond niet stelen dan stelen ze het hok wel. Dit is de realiteit van de buurt waar ik in woon.

Ook nog bedankt voor je aanbod om voor eten te zorgen. Een buurvrouw geeft ze elke dag te eten, zij werkt als kok en neemt altijd restjes mee. Sinds de geboorte van de  puppies geef ik ook restjes eten. Zij wil echter niet dat ze te dicht bij komen, dan krijgen ze een zwaai met de tas of met de schoen wat dan weer zo grappig lijkt want dat houdt ze niet tegen, ze blijven achter haar aan drentelen. Ze zegt zelf dat ze niet van honden of katten houdt, maar dat ze er ook niet tegen kan als een dier honger lijdt.

Ik vraag me af of ik het goede voorbeeld zou kunnen zijn dat goed doet volgen, het is nu eenmaal vreselijk moeilijk om tegen de spoken te vechten die anderen in hun hoofd hebben.

Maar....... als ik er nog eens over nadenk, de kinderen waren altijd wel behulpzaam, alleen de ouders niet. Ik had hier eigenlijk nooit over nagedacht want ik had steeds in mijn hoofd om een onderdak te vinden voor de puppies, ik was eigenlijk alleen maar bezig om de kinderen bij de honden vandaan te houden. En dat terwijl ik zo hoog in mijn vaandel hebdat kinderen alleen leren door een goed voorbeeld en niet door te zeggen hoe het niet moet.

 

3 augustus

Terwijl ik eventjes op het balkon zat te genieten van een kopje thee en het spel van de kinderen buiten.....kwam  ineens de neef van onze jongens met Timucin in de armen aanlopen uit de speeltuin. Ik had gelijk in de gaten dat het mis was en rende naar beneden. De arm van Timucin was vreemd gebogen.... gebroken. Neef belde snel zijn vader (broer van mijn man want mijn man die gids is zat in het oosten van Istanbul) die gelukkig in vijf minuten hier was. Ik was helemaal van de kaart, dit is de tweede keer in een half jaar tijd.

We moesten naar het staatsziekenhuis want het was avond en in alle privé klinieken waren de orthopedisten al naar huis. Het was voor mij de derde keer dat ik in een staatsziekenhuis kwam, de eerste twee waren absoluut geen leuke ervaringen, dus ik ging met lood in mijn schoenen. Het ziekenhuis zelf ziet er goed uit, het is nieuw en schoon. Maar daarmee is helaas alles gezegd.

Nu was het avond dus er waren geen lange rijen wachtende mensen. Want als je ziek bent en je wilt je laten onderzoeken door een dokter (geen huisarts hier, voor alles meteen naar het ziekenhuis) en je bent "gewoon" verzekerd, dan moet je vroeg op staan en om uiterlijk vijf uur in de rij staan voor een nummer. Dat is de eerste rij, er volgen daarna nog veel meer. De rij voor de deur voor je aan de beurt bent, de rij voor de behandelruimtes, de rij voor het papier voor verder onderzoek (röntgen, bloed, etc.), de rij voor het volgende onderzoek en dan nog een keer de rij voor het resultaat te laten zien en als laatste  is er dan de rij voor de medicijnen. Dit alles neemt al snel een dag in beslag.

Maar wij konden bij de eerste hulp al na tien minuten bij de orthopedie naar binnen en werden doorgestuurd naar de röntgen, daarna weer terug naar de orthopedie. Timucin op de tafel en ik moest naar buiten. Ik was het daar absoluut niet mee eens maar ik kon hoog en laag springen, het was verboden (??? ze kunnen zeggen wat ze willen, je kan toch niks doen). Toen ik hoorde dat Timucin huilde en dat ze moeite hadden hem stil te houden deed ik de deuren open en begon tegen hem te praten, vertelde hem dat hij me niet kon zien maar dat ik bij de deur achter het gordijn stond, dat hij mocht huilen en schreeuwen want het deed pijn, maar dat hij precies moest doen wat de dokter zei en dat hij zijn arm stil moest houden. Even later ging het gordijn open, ik mocht naar binnen en helpen .

......  Enfin, daarna nog een keer wachten voor de röntgen en toen konden we naar huis.

Wat ik daar gisteravond heb gezien maakt het allemaal nog veel duidelijker hoe de mensen zich hier moeten voelen.

Terwijl ik achter de deur stond te wachten kwam er ineens iemand van het verplegend personeel door de deur. Een vrouw in een rolstoel stond vlak achter de  deur. Hij zei boos tegen haar dat ze verder naar achteren moest en de vrouw keek mij wat hulpeloos aan: als ze toch eens wist hoe ze dat moest doen..... ze zat waarschijnlijk voor het eerst in de rolstoel en men had haar daar neergepoot. Ik heb de rolstoel maar iets verderop geduwd.

De patiënten worden allemaal door familie/vrienden van plaats naar plaats gebracht, als je alleen bent ben je de klos. In de gang stonden twee bedden met patiënten, een kon zich amper bewegen, de ander had een nekbeschermer om en bewoog ook amper, allebei hadden duidelijk veel pijn. Het waren slachtoffers van een ongeluk en al die tijd dat wij daar waren, in totaal anderhalf uur lagen zij in de gang te wachten op....... behandeling? een dokter? niemand wist wat er moest/ging gebeuren en er werd hen ook niets verteld. Het was mensonterend, ze lagen daar te steunen en een van hen moest ook op de tafel voor een röntgenfoto. De deur bleef gewoon open. Hij huilde van de pijn toen ze hem op de tafel tilden (niet vakkundig personeel maar familieleden/vrienden) en iedereen stond daar door de deur te gluren, vreselijk. Dat gluren is menselijk dat doet helaas iedereen of je nou in Istanbul woont of in Amsterdam. Maar de deur had gewoon beter even dicht gekund.

Toen mijn schoonvader afgelopen winter een ongeluk had gehad waren mijn man, zijn broer en diens vrouw, de eerste dagen alle drie bij hem in het ziekenhuis. Ik schrok daar van, ik dacht dat het heel ernstig was en dat ze daarom bij hem waren. Maar het was gewoon omdat hij verschillende onderzoeken kreeg en de een moest hem met het bed van onderzoek naar dokter, etc. duwen, de ander moest de onderzoeksresultaten ergens heenbrengen en daar wachten en nummer 3 rende tussen betalen en medicijnen ophalen heen en weer.

Dokters zijn niet vriendelijk en bevelen je van hot naar haar. Je kan er niet tegenin gaan want dan helpen ze je gewoon niet, dit weet ik nog van een eerdere ervaring. Je kan niet eens om uitleg vragen, toen ik dat een vorige keer deed en een arts vroeg waarom hij antibiotica voorschreef kreeg ik een donderpreek van hier tot Tokio.

Ach, ik kan zo nog wel uren doorgaan, ik wil alleen zo graag duidelijk maken dat het zwerfhondenprobleem voor mensen buiten Turkije prioriteit kan hebben, maar zolang iemand in zulke omstandigheden moet leven, dan is een straathond wel het laatste waar men aan denkt. En je kan hen ze niet kwalijk nemen. Ik zou iedereen die deze mensen verantwoordelijk houdt voor het straathondenprobleem met plezier een weekje hier rondleiden.

Voordat ze begaan kunnen zijn met een ander zullen ze eerst moeten leren begaan te zijn met zichzelf. Iemand die zijn hele leven als tweederangs mens is behandeld is niet echt een persoon die straalt van zelfvertrouwen en die voor zichzelf durft op te komen.

Ik voel me op een of andere manier verantwoordelijk voor hen, ze kunnen zichzelf niet verdedigen, ze hebben dat nooit geleerd. Ze hebben alleen geleerd om bang te zijn, bang voor de meester op de autoritaire school. Daarna bang voor de baas op het werk niets zeggen van de lange werkdagen, de werkomstandigheden en dat hij geen sociale premies wil betalen (ik schat dat hier zo’n 50% zwart werkt, niet omdat dat beter betaald maar gewoon omdat er geen ander werk voor hen is), of dat hij weinig betaald (vele werken voor 200-300 euro per maand)omdat ze bang zijn ontslagen te worden. Verder zijn ze nog bang voor de huisbaas, want maar weinig hebben een huurcontract, bang om de gewoontes en tradities te overtreden (en dat heeft een enorme invloed), bang  voor de man, bang voor de artsen, bang bang bang. Natuurlijk wordt dit met elke generatie minder, maar voorlopig is het nog genoeg om er voor te zorgen dat men zich gewoon helemaal nergens verantwoordelijk voor wil voelen.

Ik heb het nu over de aller-onderste bevolkingslaag, deze leven officieel allemaal onder de armoedegrens. Gelukkig zijn er veel organisaties die hulp bieden in de vorm van voedselpakketten, etc. anders zou het er nog veel somberder uitzien.

4 augustus

Ik zit met het probleem dat ik nergens een hok neer kan zetten. De grond is niet van mij, en overal zijn kinderen en mensen willen geen honden in dezelfde tuin waar ook kinderen spelen. Ik kan zeggen: zet het hok maar buiten een tuin, zoals naast de buren, maar dan is de kans groot dat het hok gestolen wordt helemaal als het een goed hok is, en als het een slecht hok is dan wordt in de winter het hout gestolen. Ze bivakkeren nu achter het huis van de buren, maar de buurvrouw klaagt over vlooienoverlast dus daar gaan ze vandaag of morgen ook weg. Ik kan niet een verantwoording op me nemen die ik niet kan dragen. Het kan best zijn dat ze van de ene dag op de andere op zwerftocht gaan, de beneden buurvrouw is echt niet blij met ze en vandaag probeerde ze de kleine met schoppen weg te krijgen (wat echter komisch leek want de hond begon te spelen), haar zoon gooide met een steen naar de teef die hier sinds gisteren ook regelmatig is (een hond van hooguit een jaar, misschien een pup van vorig jaar?). Ik kan hem ook begrijpen, hij werkt en moet vroeg opstaan en de honden gingen afgelopen nacht de hele tijd tekeer. Ik hoor ze ook maar ik erger me er niet aan en slaap daarom vlot weer in.

Kijk als ik ergens een eigen terrein had dan ging ik gelijk akkoord en zocht ik alle honden die in de buurt rondliepen, op. Maar dat is niet zo. Ik doe mijn best en ik heb resultaat, de jongen die een paar dagen geleden de hond nog een rotklap gaf omdat hij hem beet (speelse pup) duwt hem nu weg met zijn schoen als hij te wild wordt. En hij vindt het leuk om te leren. Het zou leuk zijn om zulke jongens de verantwoording van de voeding te geven voor een tijdje, maar hij mag niet bij de honden komen van zijn moeder :(

Ik begrijp het dilemma van Robert ook wel, vaccinaties en sterilisaties zijn niet gratis.. Maar het enige wat ik nu kan bieden is de honden eten geven, eventueel met jullie hulp en nog eens met de buurvrouw praten of ze misschien akkoord gaat met een hok achter het huis, als  we eerst desinfecteren zodat alle vlooien weg zijn, de honden behandelen. Maar hoe lang dat daar zal staan is de vraag. Het is zo gecompliceerd, de schoonmoeder geeft altijd de honden te eten maar de schoondochter klaagt nu over vlooien en parasieten e.d. en de honden hebben parasieten en vlooien, daar kan ik niks van zeggen, maar als ze behandeld worden is dat weg.

4 augustus

Ik geef je meteen mijn telefoonnummer. Ik ben eerlijk gezegd wel wat zenuwachtig voor de reacties van de buurt. De meeste weten ondertussen wat ik aan het doen ben, direct van mij of via roddels :) maar vaak komt de reactie pas achteraf..... Gelukkig staat de buurvrouw die ook eten geeft achter me. We hebben het heel even over de hokken gehad en haar eerste reactie was ook: "die worden gestolen". Maar daarna opperde ze dat we ze met een ketting ergens aan vast konden maken.

En als de buren al gaan zeuren dan kan ik er op wijzen dat we altijd zwerfhonden hier zullen hebben want het is een open terrein en er staan twee vuilniscontainers vlak bij elkaar. Het voordeel als we de honden hier houden is dat we zeker weten dat ze gezond zijn en geen vlooien/ wormen hebben en dat ze gesteriliseerd zijn. En ik kan ook altijd mijn jongens als geheim wapen gebruiken, in het Nederlands tegen ze zeggen dat ze even vreselijk moeten gaan zeuren zodat ik een excuus heb om snel weg te lopen.

Ondertussen hebben we nog maar een pup, de andere is waarschijnlijk door iemand meegenomen. Ik hoop dat er goed voor gezorgd wordt.

Er is nog een teefje bijgekomen, ik schat haar op een jaar, misschien iets jonger. Ze is zo ontzettend lief, ik was meteen verkocht. Maar ze is ook ontzettend bang, ik hoef maar iets te enthousiast te doen of ze duikt naar de grond met de kop omlaag en de staart tussen de poten. Ze waren allemaal als dollen aan het spelen, net oude bekende die elkaar in geen tijden gezien hadden. Misschien was het dat ook wel, een vriendenbezoek. Als deze hond nu ook besluit om regelmatig langs te komen dan zou deze misschien een gegadigde kunnen zijn voor sterilisatie.

Met de buren van het gebouw links van ons heb ik weinig contact. Nu zat de buurvrouw van het gebouw van de rechterkant, die de hond altijd restjes geeft er ook en ik liep er even heen om te polsen hoe zij denken. Ik vertelde haar dat de hond gesteriliseerd wordt en hier was ze zo blij mee. De andere buren daar bleken heel vriendelijk te zijn (en dan woon ik hier nota bene al 3 jaar, foei) en vandaag of morgen ga ik daar even een kopje thee drinken en wat promotiewerk doen. Er woont daar namelijk een kleuterschooljuf van de school achter ons. En die vond het ook een geweldig idee om met elkaar de honden te verzorgen.

Van de huurders/eigenaar van ons gebouw (6 appartementen) is helaas weinig te verwachten, evenals van het huis voor ons en het gebouw even verderop tegenover de speeltuin.

5 augustus

Nog meer goed nieuws. Ik heb vanmorgen met de zoon van de rechterbuurvrouw gesproken en die vindt het best als de hokken achter hun huis komen, we kunnen ze dan met een ketting in de muur vastzetten. Hij staat er helemaal achter en wil ook meehelpen. We hebben een hele tijd met de honden omgedoedeld vanmorgen, er kwamen steeds meer kinderen bij staan. Ik had wat goedkoop hondenvoer gekocht en die gaven we een voor een.  Het ging echt hartstikke goed en een van de kindjes die altijd schopt en stenen gooit (en zijn ouders zeggen er niets van, dat is het akelige, hij wordt niet gecorrigeerd door hen dus is het in zijn ogen goed wat hij doet) mocht van mij ook geven en leuk dat hij het vond. Ik ben niet zo'n voorstander van straffen en belonen van kinderen, ik vind het veel belangrijker dat het van binnen uit komt. En ik hoop dat eten geven andere gevoelens, zoals verantwoordelijkheid, wakker maakt in de kinderen. Ik heb de buurvrouw (die de hond schopt) uitgelegd dat de honden worden nagekeken en dat we ze parasiet en vlovrij gaan maken en ze ging er niet tegenin......

9 augustus

We zitten hier met zijn drieën te huilen, Emre, Timucin en ik. Ik was net beneden om de honden een kauwstokje te geven voor de avond. Een buurman zegt ineens dat ik een zeer slecht voorbeeld ben voor de kinderen ?!? Ik raak de honden aan aai ze en dan doen de kinderen dat ook. Hun kleinzoon van 4 (familie woont allemaal bij elkaar) zit nu ook aan de hond (schopte en sloeg en gooide stenen voorheen) en hij vindt dat helemaal verkeerd. Hij wordt ziek, etc.. Ik antwoordde dat het eerste wat ik elke keer doe als ik zie dat kinderen de hond aanraken is zeggen dat de honden parasieten hebben en dat ze meteen na het aaien naar huis moeten gaan en goed hun handen wassen anders kunnen ze ziek worden. Mijn jongens van 7 en 5 weten dat en doen dat zonder na te denken, meteen wassen. Ja maar hij doet dat niet......... maar ik ben niet verantwoordelijk voor de andere kinderen, ik heb de mijne geleerd om hun handen te wassen en het is de taak van de moeder/verzorger om de kinderen te leren. Ik weet het, onwetendheid maar het is nu eventjes heeeeeeeeeel erg moeilijk. Ik begrijp dat hij veiligheid wil voor zijn kleinkind maar hij praat over dingen dat ik denk jaaaaaaaaa. Omdat ik het slechte voorbeeld geef nemen zij de honden op schoot. Dit heb ik nog nooit gedaan, ik aai ze maar laat ze niet dichtbij komen, parasieten en ringworm heb ik al een keer opgelopen, dat wil ik niet weer. Verder heeft hij het steeds weer over haren die in de longen komen en een cyste veroorzaken. Ik heb hier nog nooit van gehoord, jij wel? Hij bleef hier maar op doorhameren. En ik heb het nu dus maar even nagezocht en inderdaad er is een parasiet die een cyste kan veroorzaken en die komt via de hond bij de mens. Maar niet via haren maar via. Dat ga ik morgen printen bij het internetcafé en aan hem geven.

Anyway (ik ga nu lekker even tekeer hoor, het moet er even uit), een andere buurman besloot ook een duit in het zakje te doen,......... ja, baci (oudere zus) bel de gemeente en laat ze weghalen, niemand wil ze hier. En wie zal dan wel bellen om ze op te laten halen, dat moet ik dan doen jaja. Makkelijk oplossen van een jaaaaaaaaaaaarenlang probleem. En dan deze winter weer niet naar buiten durven in het donker en met een bezemsteel of paraplu gewapend op buurbezoek.

Ik wil schreeuwen razen en tieren, zit te janken achter mijn computer nou. Ik wil zo graag dat het lukt MET toestemming van anderen. Ik heb tegen die buurman die bezorgd was voor zijn kleinzoon gezegd, dat ik het zonder ruzie wil oplossen. Ik heb hem beloofd dat als Murat komt dat ik er dan voor zorg dat hij met hem kan praten om hem wat meer info te geven. Ik blijf hopen dat als iemand goede informatie krijgt dat ze dan de angst overwinnen.

Ik heb nu net ook een brief aan Robert geschreven, misschien wil hij de tijd nemen om wat tips te geven of wat hoop of wat dan ook maar.

Maar nu ga ik op bed, welterusten

15 augustus

Het gaat goed met de honden, ze worden al aardig rond en verwend! Het eten van vanavond, een overigens heerlijke en voedzame groene linzen soep met brood werd maar amper gebliefd! ja,ja, verwende krengen! Ik had nog schapenvlees in de vriezer (lusten we niet vreselijk vet, had ik gekregen) en dat hebben ze een paar keer door het brood gehad dus nu is linzen te min ha ha.

Ik krijg geen commentaar meer gelukkig, de honden worden getolereerd ??? zeker weten doe ik het niet, ik krijg soms geen hoogte van de mensen hier helaas. Sommige hebben echter een dikke hekel aan ze maar de honden weten dat ondertussen en blijven bij hen uit de buurt.

De buurvrouw die de honden eten gaf (ze is momenteel veel weg, was ook op vakantie) legde me uit dat men hier denkt dat als een hond de kleren aanraakt dat dan de rituele wassing (voor elk gebed moet een moslim “rein” zijn) ongedaan wordt gemaakt. Dit is dus een reden waarom ze geen honden om zich heen willen hebben. De kinderen zijn over het algemeen een stuk rustiger geworden met de honden al zijn er nog een paar waar ik geen vat op heb, hopeloze gevallen helaas helemaal omdat ze nog niet eens de kleuterschool leeftijd bereikt hebben :(   En de buurvrouw heeft beloofd dat ze met de hopeloze gevallen gaat praten.

Ik heb vorige week met Murat gesproken Hij zou mij bellen over wanneer ze de honden op komen halen, het zou maandag, dinsdag of de rest van de week (ha ha dat is nu weer typisch Turks :)) kunnen zijn.

Na de woordenwisseling van vorige week met de buurman heb ik meteen die ziekte van die parasiet uitgeprint bij het internet café en aan hem gegeven. Hij was nog wat nukkig toen ik het hem gaf maar de volgende dag vroeg hij me wat er precies op stond omdat hij het niet begreep, en heb ik het hem uitgelegd. Sindsdien is hij weer als vanouds tegen mij. Ik heb overigens de volgende dag gelijk met het buurjongetje (4) gesproken, een "grote man" gesprek hij voelde zich heel wat :) en gewoon uitgelegd wat het probleem was, dat zijn opa bang was dat hij ziek zou worden als hij de honden aanraakte omdat hij niet altijd zijn handen ging wassen daarna. En dat het mij een goed idee leek dat hij de honden niet meer aan zou raken anders zou zijn opa misschien de honden niet meer hier willen hebben omdat hij bang is voor zijn gezondheid. Hij begreep dit helemaal en heeft sindsdien de hond niet meer aangeraakt!

Ik heb echter nu een ander probleem. De honden laten mij niet meer met rust! Zodra ik buiten kom komen ze achter me aan. Mijn jongens vinden de honden heel erg lief en zijn dol op ze maar op een afstandje. Ze vinden het eng als ze dichtbij komen, en de honden begrijpen dat niet. Mijn jongens begrijpen ook niet dat de honden willen laten zien hoe lief ze hen vinden en dat ze willen spelen want ze willen wel eten geven aan de honden. Dit is nu even een vervelend probleem wat ik op een of andere manier op moet zien te lossen, ik kan soms echt geen kant op. In de avond als het donker wordt zitten we graag in de speeltuin maar de honden komen me achterna dus ik kan er niet heen, alleen als ik snel erheen ren als ze even weg zijn. Heb jij een idee om dat op te lossen, die aanvallen van liefde van mijn trio??

(n.b. natuurlijk heb ik geprobeerd Gul wat tips aan de hand te doen zoals het eten en koekjes geven op één bepaalde plaats en een vast tijdstip voor aaien en aandacht, ik hoop dat het helpt)

De honden zijn momenteel overigens vrij veel aan de wandel. Of dit nu aan de warmte ligt, misschien hebben ze ergens een koelere plaats gevonden maar 's nachts zijn ze ook niet meer hier en daar ben ik eigenlijk wel blij om want de moeder die kan me toch tekeer gaan en ik kan echt de mensen die daar last van hebben geen ongelijk geven, het maakte mij ook wakker. Ik hoop maar stiekem dat het komt omdat ze de buik vol hebben, dat ze nu gewoon lekker aan de struin gaan. Ik ben dan aan de ene kant ook wat bang dat als de hokken komen dat ze dan niet meer gaan wandelen 's nachts en dan de hele buurt gaan "beschermen" of zou dat meevallen denk je?

Hoe gaat het verder in Nederland, is het nog steeds zomer?

De honden zijn overigens Luka

(de teef die er later bijkwam, is mijn idee),
Takkie (idee van Emre jawel van Jip en Janneke tot in den treuuuuuuren voorgelezen door mij)

de pup en de moeder  Kivircik, krulletje op zijn Turks

(idee van de buurman die wilde helpen) genoemd, al is er geen krulletje haar te vinden op haar lijf ha ha.

16 augustus

Ik heb Murat vanmorgen gebeld, hij vertelde dat de wagen van het S.H.K.D. stuk was, en pas volgende week dinsdag weer gerepareerd zal zijn. Vol verontschuldigingen omdat hij weet dat buurman nu kan gaan zeggen: zie je wel, weer zo een die mooi praat maar niks doet. volgende week is hij zelf op vakantie maar hij zou kunnen regelen dat de honden op dinsdag opgehaald worden. Is ook goed, zolang ze maar opgehaald worden.

Hij is overigens aardig hoor, hij voelde dat probleem met buurman feilloos aan, hij begon er zelf over.

Ik weet dat ik "teveel" aandacht aan de honden geef maar ik vind het ook zo sneu, ze hebben zo'n ontzettende behoefte aan liefde, vooral Luka, die bijt zachtjes in mijn hand als ik de andere honden aai. Ze is nog jong en vreselijk speels, gelukkig leeft ze zich uit met de pup. Als zij er niet was geweest dan had de pup zich vreselijk verveeld.

Emre en Timucin vinden het juist zo prachtig om een koekje of iets dergelijks te geven. Ze gooien het nu van het balkon af. Ik bedacht ineens dat mijn katten vroeger een bloedhekel hadden aan de plantenspuit. Ik vraag me af of dat ook voor honden geldt. Ik ga het eens proberen want ze luisteren niet naar nee of foei. En ik wil ze niet gaan slaan. Ik gooi wel eens een steen naar hun toe met een boze stem erbij maar dat helpt ook niet, ze schrikken niet eens ha ha. Het geeft zo'n vertekend beeld, moeder geeft de honden eten en de honden springen om haar heen en haar kinderen lopen gillend weg :) als ik het zo opschrijf dan schiet ik in de lach, het moet ook een komisch gezicht zijn, ik probeer de honden bij me vandaan te houden en de kinderen bij me te houden maar wat gebeurd is precies het tegenovergestelde, de kinderen rennen weg en de honden klitten aan me. Ik vind het op zich helemaal niet erg, ik ben gek met honden maar ik weet dat "men" er raar naar kijkt en ik wil toch erg voorzichtig blijven en mensen niet tegen me in het harnas jagen.

19 augustus 2006

Inmiddels zijn er een aantal afspraken gemaakt.

Het S.H.K.D. gaat alle zwerfhonden in Guls wijk steriliseren en vaccineren.

ActieZwerfhonden zal geld geven voor een aantal hokken en die zullen dan vast gelegd worden aan het huis van één van de buren die wel op honden gesteld is en Gul zorgt er voor dat de honden voldoende te eten krijgen. ActieZwerfhonden heeft toegezegd ook een financiële bijdrage voor het voer te geven. Verder zullen we de honden laten ontwormen en een tekenband omdoen.

Gul probeert haart buurtgenoten te leren hoe met honden om te gaan; dat het niet nodig is de honden te schoppen en dat het mogelijk is te zorgen dat de honden geen overlast geven en dat mens en dier naast elkaar kunnen leven.

Gul is bezig een dagboekverslag van alle gebeurtenissen voor de website te schrijven. Een en ander is wat vertraagd door de grote hitte en een zieke zoon.

20 augustus 2006

Hoi Linda,

Ik zag gisteravond de club van 3 (3 grote mannetjes honden ze lijken alle drie op een mix met Bull terriër of zo, groot en om bang van te worden al valt het denk ik wel mee maar dat ga ik liever niet onderzoeken) in de speeltuin en had al zoiets van o, o wat doen die hier. Vanmorgen lagen ze naast ons gebouw en toen de jonge teef er aankwam was het duidelijk: ze is loops. Getsie, wat moet ik hier nou weer mee. Ik zit in de stress want als de anderen dit in de gaten krijgen dan ben ik de beer. Ik heb hen beloofd dat ze zouden worden gesteriliseerd en nu dit weer. Ik zit me op te vreten hier want die beesten zijn met geen stenen te verjagen, je kent het wel en straks komt er nog meer op af en dan krijgen we weer de hele tijd ruzie tussen de mannetjes dan is het echt mis want dan krijg ik ineens de schuld van alles omdat ik ze eten geef.

Ik weet niet wat ik moet doen maar dit moet vandaag opgelost worden anders ben ik hier alles kwijt wat ik heb opgebouwd. Bovendien heb ik geen zin om mezelf te moeten verdedigen over iets waar ik niks aan kan doen. Maar het gaat mis vandaag of morgen want de honden liggen nu in de speeltuin waar ze gisternacht ook waren en dat wordt natuurlijk niet geaccepteerd.

Wat moet ik doen??????

Wanhopige Gul

Note webmaster: Gelukkig kreeg ik bij de eerste poging al contact met Robert Smith en kon de zaak heel snel geregeld worden.

20 augustus

Hallo Linda,

Ik heb Murat gebeld en later belde hij me terug. Ik kreeg het telefoonnummer van Zeki, degene die de honden vangt. Ze komen of morgen rond een uur of 1 als ik de honden te pakken kan krijgen morgenvroeg en in de tuin van de overburen kan zetten en anders om een uur of 5. Een hele geruststelling, als nu iemand er wat van zegt dan kan ik zeggen dat ze morgen worden opgehaald.

Morgen gaat het dus ECHT gebeuren. Ik ga straks even naar de buren om in hun tuin voorbereidingen voor morgen te treffen.

Hartstikke bedankt hoor!!

Liefs, Gul

22 augustus

Lieve Linda,

Gisteravond zijn onze honden opgehaald, het ging van een leien dakje. Ik had ze eerst 's morgens in de tuin van de buurvrouw gelokt, maar Luka was binnen twee tellen over de 2 meter hoge omheining heen. Ze klom op een bankje en daar vloog ze letterlijk over het gaas. De oude Kivircik is niet meer zo vlot, die liep langzaam bij de omheining langs en vond ergens een plekje om eronderdoor te kruipen. wat een lacher :) maar 's avonds had ik ze bij me en toen de mensen van het S.H.K.D. met de auto kwamen, ze zaten de honden in een wip in de auto. Zeki is geweldig, ook heel erg sympathiek. Timucin en Emre huilden een beetje toen de honden weg gingen. Ik vond het ook wel akelig en het is helemaal niet leuk om op het balkon te zitten, zo kaal zonder honden eronder :( we zijn echt al heel erg aan ze gewend. En nog twee leuke dingen, gisteren zag ik dat mijn man, die overigens Erturk heet, de honden stond te aaien, dat had ik nou echt niet verwacht. En de beneden buurjongen (een jaar of 17) die zo boos op me was en met grote stenen naar de honden gooide kwam gisteravond brood voor de honden brengen :)

N.B. Op 28 augustus zijn de honden gesteriliseerd, gewassen en gevaccineerd teruggekomen in de wijk.

31 augustus 2006
Hoi,

Het gaat goed met de honden, ze zijn blij dat ze weer thuis zijn. En wat waren ze schoon!!

Ik schrijf je binnenkort even, heb het nu te druk met keuken verven (ja eindelijk komt de keuken dan eens af.....) en manlief zit de ganse dag achter de computer en geeft me amper tijd om email te lezen.

Groetjes vanuit een frisjes (ramen zijn eens dicht voor de verandering en we hadden zowaar vandaag iets warmers nodig buiten dan een tshirt)
Istanbul

Gul

13september 2006
Lieve Linda,

Het gaat goed, Takkie groeit als kool en de dames worden aardig rond :)

Ik ben nog steeds druk aan het verven, althans, dat is de bedoeling, ben nu alleen maar bezig met verf afkrabben :( De keuken is klaar maar de gang is lang en moet helemaal afgekrabd. Het is een puinzooi in huis, alles zit onder het stof. Na krabben komt plamuren, schuren en dan pas verven. Niet leuk om een Nederlandse te zijn als het op verven aankomt, Turken gooien er gewoon elk jaar een nieuwe laag overheen, geen gezeur, niet schoonmaken afkrabben of schuren, gewoon een flinke scheut water in de muurverf en verven maar. Maar nee, Nederlanders moeten het goed doen, getsie, was ik maar wat meer verturkst haha.

Geen puf om ‘s avonds achter de computer te kruipen. Heb wel een paar leuke fotos gemaakt o.a van kinderen die de honden aaien.

Geld voor voer is niet nodig, ik krijg gratis overblijfselen van de kip van de slager (ja het helpt echt om altijd vriendelijk te zijn en een praatje te maken :)) en de buurvrouw geeft me vaak brood.
We hebben een hondenhok gevonden dankzij de kinderen in de straat. Ik ga het nog verven en schoonmaken (hahahahahahahaha wanneer dan??? ik moet
echt om mezelf lachen soms)

Ze zijn niet meer vlovrij ontdekte ik gisteren en de teken beginnen ook weer te plakken helaas.

Ik ga tekenbanden kopen zodra ik naar Maltepe ga! Mijn zus komt volgende maand naar Istanbul, misschien zou zij het geld dan mee kunnen nemen. Ik ga haar ook vragen of ze hondenbegeleider wil zijn op de terugvlucht.

Op de tv op kadikoy.bel.tr Net heeft de gemeente Kadikoy een speciale site met o.a foto’s van honden uit hun asiel aldaar en hoopt op deze manier baasjes te vinden voor de straathonden.

PS zou je ook nog rond willen kijken voor een hondenhok? Het hok wat we hebben gevonden is vrij groot, misschien dat er wel twee in passen, moeder en pup bv. Het weer gaat strakjes minder worden en als het eenmaal gaat regenen dan hebben ze geen plek om te schuilen.

De hokken komen waarschijnlijk in de tuin van de buurvrouw tegenover ons, zij is bang voor dieven, wel dat zal wel over zijn als onze monsters eenmaal daar bivakkeren, ze blaffen werkelijk alles bij elkaar zodra er 's avonds iemand hier rondloopt die ze niet kennen.

Welterusten, ik ga nu pitten.
Gul

©Stichting ActieZwerfhonden 2003-2007

Uit het frame, klik hier