Leven in Gülsuyu/Istanbul door Gul 2

14 september

Ik maak zelf zeep en heb een goede voorraad aromatherapie olie. Lavendel is goed tegen vlooien en teken. Dat ga ik dus in hun hokken sprayen, blijft het ook lekker ruiken.

15 september

Ik heb poeder tegen de vlooien en teken gekocht, druppels waren vrij grote flacons, niet de kleine buisjes die ik mij uit Nederland herinner. Je moest een nogal grote dosis op de hond doen en dat zou dan 5 maanden werken. Ik vond dat wel heel erg veel gif in één keer en daar ben ik niet zo’n voorstander van. Het was ook vrij duur, 20 lira per hond. Takkie is sowieso nog te jong voor dat spul en het seizoen is bijna over. Ik geef ze er nog een klein druppeltje lavendel en eucalyptus olie bij in de nek, dan komt er geen vlo meer op af.

Liefs Gul

24 september

Deze wijk heeft vreselijk overlast van de honden, het blaft de ganse nacht door en 's-avonds durf ik niet op straat. Ik vraag me af hoe dat in de betere wijken is.

Ik heb zo het idee dat je turken uit de "gegoede" klasse kan vergelijken met wonen in Europa, het is ver van hun bed.
Ik hoorde op school zelfs al een moeder zich afvragen of er werkelijk nog gezinnen waren die voedselhulp nodig hadden (in de Ramadan neemt elke leerling iets mee wat
in dozen gaat naar degenen die het nodig hebben. Vorig jaar moesten alle leerlingen in Emres klas een kilo suiker kopen, dit jaar groene linzen en een pak macaroni), terwijl ik bij wijze van spreken zulke gezinnen in mijn achtertuin heb. (Zij woont in Maltepe, een half uurtje lopen hier vandaan)

Ik heb eerlijk gezegd geen idee meer hoe het leven van de doorsnee turk eruit ziet. Maar de rijke bovenlaag is erg klein en superrijk en er is bijna geen middenklasse, de overgrote hoop zit daaronder.

Ik hoop echt dat ik je een keer kan rondleiden hier, pas als je het met je eigen ogen ziet kun je het bevatten, althans dat was bij mij wel zo. En nog steeds zit ik soms met grote ogen te kijken of klapperen mijn oren bij de dingen die ik hoor en zie.
De schoondochter van de buren, (ze wonen bij de schoonouders in) 21 met een zoon van 4, is 4 maanden zwanger en nog niet een keer bij de dokter geweest. Ik ben bang dat ze nu ook aan het vasten is begonnen. Ze hebben geen ziektekostenverzekering en ik ben bang dat ze alleen een dokter ziet als ze moet bevallen. Triest.

Maar bijna elke turk heeft een gsm en ik sta versteld van het aantal afwasmachines. Iedereen wil een computer kopen voor zodat de kinderen en een internetaansluiting hebben
en alles is te koop op afbetaling.
Er is ook een heeeeeeeele grote zwarte lijst van mensen die geen creditcard meer kunnen krijgen en ik zie minstens één keer per dag een auto met een deurwaarder (ze hebben speciale busjes en veel mensen krijgen het Spaans benauwd als er zo'n busje de straat inrijdt).
Ik kan de mensen soms wel wat doen, waarom koop je als je geen geld hebt...... maar aan de andere kant als je niets hebt en weet dat je nooit iets contant zal
kunnen betalen.......

Oei, ik ga vrolijk eindigen anders wordt het te somber. Een jongetje uit onze straat staat bij ons, wij staan bij de honden, T aait de hond. T noemt het ook aai, al is dat het enige Nederlandse woord in de Turkse zin. Zegt het andere jongetje ineens: /ben de/ "aai" /yapabilir miyim/?
-> /mag ik ook/ "aai" /doen/? Ik schoot in de lach.

10 oktober

Ik zou steeds even snel reageren maar ik ben een tikje chaotisch de laatste tijd. Ik sta er al bijna vier weken alleen voor en de kinderen missen natuurlijk hun vader. Maar na het weekend is het geloof ik wat rustiger.

Ik was ook van plan om nog iets over de Ramadan te schrijven, ga ik ook echt doen maar ik moet er even voor gaan zitten en dat lukt eventjes niet.

Het gaat goed met onze beesten, de meeste mensen kijken met plezier hoe ze achter mij aan toffelen. Het zijn dikke apen en ik kan me het al niet meer zonder hen voorstellen, als ik een van hen met het eten niet zie dan ben ik meteen ongerust en dan hang ik net zolang uit het raam tot ik
hem/haar zie :)

Gul

15 oktober

Zondag in het bos-asiel wachtte mij(Linda) een verrassing; Gul en haar man en kinderen waren met de bus helemaal uit Gulsuyu gekomen om mij te ontmoeten!
Ik had wat echte Hollandse dingen voor haar meegenomen en daar was ze blij mee!
De chauffeur van het SHKD heeft Gul, haar familie en een hok voor de honden terug naar Gulsuyu gebracht.

Teruggekomen in Nederland heb ik Gul geschreven dat we zo blij zijn met het werk dat ze doet; als we in iedere buurt iemand zoals zij hadden, die de honden verzorgt en de mensen voorlicht, dan zou het probleem in Istanbul snel opgelost zijn.
Guls antwoord: En ik denk maar steeds dat wat ik doe een druppel op de gloeiende plaat is als ik al die andere dingen hoor en lees.

Ik kan je nog een lichtpuntje geven dan. Ik hoorde vorige week dat er een man is die elke morgen met zijn fiets langs alle bakkerijen, restaurants. e.d. langs om etensresten te halen die hij dan aan alle honden en katten langs de zee van Maltepe geeft. Hij begint om 6 uur en doet er ruim twee uren over. Hij doet het elke dag al jarenlang. Hij woont, met zijn beide zussen, ergens langs de kust, hij is licht geestelijk gehandicapt. Ik zat me al af te vragen hoe het
kwam dat al de dieren langs de boulevard er zo goed uit zagen.

Ik vond het ook ontzettend leuk om jou te ontmoeten en natuurlijk ook de rest. De lekkere dingen uit Nederland, het aanbod om ons thuis te brengen met het hondenhok en de grote zak met hondenvoer. En daarna het bezoek aan het bos en onze dag kon niet meer stuk we voelden ons zo
bevoorrecht. Emre heeft alle paddenstoelen die hij kon vinden op de foto gezet. We hebben met onze voeten door de bladeren gewoeld en geluisterd naar het heerlijke geluid van de stilte en de vogels.
We hebben genoten van de gastvrijheid van jou en je "team" en voelden ons echt verwend. Toen we thuis kwamen was het een opwinding in de straat. Alle kinderen om de auto heen. Verbaasde gezichten toen het hok eruit kwam en de grote zak met voer. De honden genoten van hun eerste borstelbeurt ze deden van alles om maar weer onder
de borstel te kunnen komen :)

Het voer dat eerst in de hal van ons gebouw stond werd gelijk al aangevreten door de brutale Takkie, dat heb ik dus maar snel in het kolenhok gezet. Verder kwam hij gisteren met een paraplu aandragen. De buurjongen heeft al overal gevraagd maar niemand miste een paraplu. Waar hij die nu weer gevonden heeft.......

Liefs vanuit een koud istanbul, twee truien en nog koud in huis brrrrr Gul

Vrijdag 19 oktober
Vanmorgen vroeg een brandmail van Gul; Takkie is meegenomen door hondenvanger van de gemeente.
Op advies van mensen van het SHKD is Gul navraag gaan doen.

Allereerst heeft zij meerdere keren met de gemeente Maltepe, waar Gulsuyu onder valt, gebeld. Ik heb net weer gebeld en hij zei dat ze vandaag niet gekomen zijn en
dat ik morgenvroeg moest bellen. Geïnformeerd wie er verantwoordelijk is voor de honden in Gulsuyu en hij zei dat Maltepe daarover gaat. Ik vroeg ook of er een ander hier mag hondenvangen en hij zei nee. Ik zei dat ik zo bang was omdat onze muhtar mij allerlei verhalen had verteld over
honden die meegenomen worden. "Wie'" zei hij toen, "de muhtar van Gulsuyu?" Het klonk of vond hij dat niet leuk.

Liefs Gul

Enne alsjeblieft positief denken ervan uit gaan dat Takkie door Maltepe is meegenomen en ik hem morgen in het centrum vindt. Waarom? Ik heb er ervaring mee dat teveel negatief uitkomst denken echt een negatieve uitkomst in de hand werkt .

Lieve Linda,

Erturk is met een taxi onderweg naar Tuzla. Maltepe was erg vriendelijk vanmorgen, en legde uit dat honden die gevangen worden naar Tuzla worden gebracht en dat Tuzla zelf ook vangt. Ze krijgen wel vaker dergelijke klachten naar wat ik begreep.

Eerst zou ik dus zelf naar Tuzla maar Erturk is meer mans. De mensen van het SHKD zeiden dat als ze me niet binnenlieten ik de politie moest bellen en dat laat ik
toch liever aan Erturk over. Het is soms een ouwe brombeer maar hij gaat toch mooi voor onze Takkie op stap.
Ik laat je weten zodra ik meer weet maar ik moet nu zo Emre ophalen van school. Erturk heeft links en rechts nog bij de gemeente geïnformeerd en van Kadikoy tot Maltepe, iedereen brengt honden naar Tuzla toe. Kadikoy
zet soms ook zijn honden in Maltepe neer zegt Maltepe.

Er zijn geen honden meer te zien hier, waarschijnlijk hebben ze ze allemaal meegenomen. Grote kans dat ze geïnformeerd waren over "hondenliefhebbers" want ze bleven halverwege de straat staan, pakten Takkie en reden weer achteruit, ze gingen niet tot voor ons huis terwijl hier toch ook de muhtar is en ze hem op de hoogte zouden kunnen brengen van hun "actie".

Groetjes, vanuit een "we wachten in spanning" Gulsuyu.

Ps Sommige buurvrouwen komen regelmatig vragen of er al nieuws over Takkie is, hij wordt door velen gemist.

’s Middags
Takkie is dus nu gecastreerd maar niet zoals we het hadden gepland :(
Erturk vond echter dat Tuzla er schoon uitzag en dat de honden er ook goed uitzagen, er werd op dat moment net eten uitgedeeld. Hij werd gelijk binnengelaten, hij mocht overal rondkijken en werd overal vriendelijk te woord gestaan. De mensen waren daadwerkelijk aan het werk
met schoonmaken en voeren. De man die hem beloofde dat hij Takkie terug zou brengen vertelde dat er ook dierenorganisaties daar honden brachten om ze te laten steriliseren. Er waren allemaal verschillende afdelingen
zoals Kartal, Maltepe, Pendik etc..Hij had zelf Takkie opgehaald, en na de Bayram (eind van de vastenmaand) brengt hij hem weer terug. Erturk heeft zijn gsm telefoonnummers.
Gelukkig had hij een foto meegenomen zodat Takkie ook door de man herkent kon worden.

PS Erturk had een hele groep kinderen op hem af lopen toen hij uit de moskee kwam, die allemaal door elkaar gilden of hij takkie had gezien.

(webmaster: Tuzla is één van de 3 asielen van waaruit AIG de sterilisatiecampagne uitvoert. Het is bekend dat er in Tuzla altijd gevoerd wordt als er bezoekers zijn, lees over het asiel in Tuzla onder Voorlichting en educatie-berichten uit Turkije).
Wij stellen samen met Gul alles in het werk om Takkie terug te krijgen.

22-10

Erturk is vandaag(zondag) toch maar weer naar Tuzla gegaan om te kijken of hij Takkie niet meekreeg....Gelukkig!

Takkie, een 4 maanden oude pup, zat in een kooi met 2 grote honden en was ontzettend bang. Nog een paar dagen Tuzla had zeker schade aan de hond zijn gedrag toegebracht.

De hele buurt liep uit en was blij dat "hun"Takkie weer veilig terug is.

©Stichting ActieZwerfhonden 2003-2007

Uit het frame, klik hier