Leven in Gülsuyu/Istanbul 6 door Gul

Toen ik voor het eerst bij mijn schoonouders kwam maakte ik kennis met de kolenkachel. Ik wist gelijk, dit is niets voor mij. Wat een werk. Eerst elke dag alle as eruit schudden, dan de asla legen. Het fijne stof van de asla dat overal heen stuift. En dan de kachel vullen. Kolen, hout, karton, krant. Om nog niet te spreken van de stank. En dan de warmte die dat ding gaf. De kamer waar de kachel stond was zo warm dat je in een T-shirt zat, maar de rest van het huis was ijskoud. Mijn arme schoonmoeder stond altijd in een ijskoude keuken te koken en af te wassen.

En nu woon ik in hetzelfde huis en stook kolen in dezelfde kachel. En ik ben aan mijn kachel gewend geraakt. De kamer is zo snel warm als je de kachel aandoet en was drogen is simpel boven en naast de kachel. Het is zo lekker om achter de kachel te zitten als ik het koud heb.

Het probleem met de vreselijk warme kamer en de rest van het huis koud hebben we opgelost: gewoon alle deuren openhouden. Hier zijn we uniek in. Wie hier in Turkije een kolenkachel heeft heeft 1 warme kamer en de rest van het huis is koud. De kamer is zo warm dat ze in hun ondergoed zitten, maar de kamerdeur blijft dicht. Mensen die hier op visite komen doen ook als eerste de kamerdeur dicht. En dan zien ze hoe goed het werkt om alle deuren open te houden, overal is het lekker warm. Wat een goed idee..... Maar er verandert niets, ze houden thuis die kamerdeur dicht. En ik vraag me af hoe ik als koppig wicht in een land terecht gekomen ben als Turkije. Om een wijze les te leren?

Maar goed, onze kachel verwarmt drie kamers en de keuken. Desalniettemin blijft het een lelijk en zwaar bakbeest en ik heb nog steeds een gruwelijke hekel aan de as. En dan heb ik het nog niet over de plastic zakken met kolen vullen. Als ik de kachel s' morgens schoonmaak zit ik regelmatig onder de zwarte vegen en overal in het huis vind ik dus regelmatig zwarte vingers op deuren en lichtknopjes.

Steeds meer mensen stappen over op aardgas. Schoner en gemakkelijker dan kolen maar veel duurder want ze gaan van 1 kamer verwarmen ineens naar een huis verwarmen, een huis wat bovendien vaak niet goed geïsoleerd is. Alleen in de achterstandswijken in Istanbul wordt nu nog kolen gestookt, in onze straat zijn nog een paar families over. Reden is dat aanleg van de aardgasleiding van de straat naar het huis zelf betaald moet worden. Ons gebouw stookt kolen en blijft dat denk ik ook nog de komende jaren doen. De huiseigenaren wonen zelf niet in het gebouw en om nu voor de huurders zoveel geld uit te geven.....

Turkije is een land van tegenstellingen, een ervan ervaar ik in mijn huis als mijn kinderen naast de kolenkachel met de computer op internet zitten, twee tijdperken naast elkaar.

meer over Gül lezen....
http://grensloos.blogspot.com

2 april

Het afgelopen weekend was ik op een seminar over geweldloze communicatie. Nog voordat het seminar begonnen was werden er al dingen gezegd waarvan ik zo'n beetje van mijn stoel viel. Een vrouw was onderwijzeres in godsdienst, Islam, op een Oostenrijkse school in Istanbul, compleet met pater, nonnen etc.. Dit vond ik op zich al interessant maar dat terzijde. Zij had tot voor een aantal jaren een hoofddoek gedragen en vertelde hoe moeilijk het was geweest om de hoofddoek af te doen, het idee of liep ze in haar ondergoed buiten. Ze vertelde ook over de tijd dat ze een hoofddoek droeg, hoe ze zich buitengesloten voelde en vaak gediscrimineerd. Hoe ze een keer een theater bezocht en het gevoel had dat iedereen haar bekeek, wat doet die hoofddoek hier... Hoe ze zich vaak bang en alleen voelde. Hoe verdrietig en gefrustreerd ze was dat alle hoofddoeken onder de vlag van politiek werden geschoven. De andere vrouwen vertelden hoe bedreigd ze zich voelden door de hoofddoeken, dat ze bang waren dat zij ook gedwongen zouden worden een hoofddoek te dragen zoals in Iran, dat ze het idee hadden dat ze veroordeeld werden, dat men (iemand met een hoofddoek) hen wilde "bekeren" hen als fout zag. Ik hoorde dit allemaal met verbazing aan. Dit waren allemaal vrouwen die ik "modern" kon noemen, werkend, goed inkomen, allemaal in de moderne wijken van het Europese gedeelte van Istanbul. En ik woon in een traditionele wijk en hier is het net andersom. Hier "heerst" de hoofddoek en voel ik me de buitenstaander.

En ineens ging me een licht op. De Turkse mensen zijn allemaal bang voor elkaar. Rijk is bang voor arm, arm is bang voor rijk, rechts, links, modern, traditioneel, man, vrouw, streng religieus en gematigd. Oost is bang voor west, west voor oost. Een land van 60 miljoen mensen die allemaal bang voor elkaar zijn en allemaal groepen hebben gevormd om zich tegen elkaar te weren. En die daarin gevoerd worden door de media, door de regering die er niets aan doet om een dialoog te beginnen tussen hoofddoek en niet hoofddoek maar in plaats daarvan zulke wetten maakt dat er nog meer wantrouwen komt. Verdeel en heers!

Overal zijn mensen bang voor elkaar, gewoon omdat ze elkaar niet begrijpen en, en dat is misschien nog veel belangrijker, omdat ze zich niet begrepen voelen.

Alhoewel ik me zo vlak voordat de seminar begon behoorlijk hopeloos voelde toen ik besefte hoe bang iedereen toch was voor elkaar dat ze er zelfs voor moorden, toen het seminar was afgelopen voelde ik me vol hoop en wonderbaarlijk licht. Oke, de hele wereld zal ik niet kunnen veranderen, maar door empathie te geven aan degene tegenover mij, en door mijn eigen gevoelens en behoeften aan de ander te vertellen maak ik misschien toch al wel een aardig begin!

5 april

We missen Kivir, iedereen mist Kivir. En hoe leg ik al die kinderen hier een tumor aan de VULVA uit?????? Haha ik hou het maar gewoon op tumor.
Voor mij geen probleem om wat seksuele voorlichting te geven maar ik denk niet dat dat bij de ouders in goede aarde valt ;-)

©Stichting ActieZwerfhonden 2003-2007

Uit het frame, klik hier