muni mun i

Muni Muni en Shekerim

Stichting AAI heeft vriendschap gesloten met Muni Muni. Een dame uit Duitsland en Dierengeluk zijn de vrienden van Shekerim

Van Shekerim is een bloedmonster ter bepaling van de Rabiestiter opgestuurd.

Zodra de papieren in orde zijn kan Shekerim herplaatst worden. Een eventuele nieuwe vriend van Shekerim moet hier rekening mee houden.

Dit is het verhaal van Muni Muni, uitgesproken als Moenie Moenie, het betekent niets gewoon een zelf verzonnen koosnaampje en zijn zus Shekerim hetgeen mijn suikertje betekent.

Muni Muni en Shekerim zijn geboren op oudejaarsavond van het jaar 2000 en komen uit een nest van 5 broers en zusjes.
Muni Muni was de kleinste pup en is inmiddels uitgegroeid tot een grote sterke hond. Shekerim was de één na kleinste en is nu een middenslag slanke hond.
Zowel de vader als de moeder van de pups waren Duitse herder kruisingen en ze leefden als de leiders van een groep wilde honden in de straten van Florya (deelgemeente van de stad Istanbul).

Muni Muni 10-08-2004
Tussen 2 appartementengebouwen was een strook land met vele moerbeibomen (nu staat er een groot gebouw en zijn er geen bomen en geen honden meer). Eén van mijn vroegere leerlingen woonde met zijn ouders in één van de grote luxe appartementen. Zijn vader was gek op dieren en gooide altijd de beste stukjes vlees voor de honden naar buiten; zodra hij het raam opende kwamen de honden aangerend. Tijdens hun vakanties zorgde ik voor de honden en zo raakte ik aan ze gehecht.
Het was één van de meeste wilde groepen die ik ooit tegen ben gekomen. Alhoewel ik ze jaren achtereen gevoerd heb, heb ik de volwassen honden nooit aan kunnen raken. De vader en moeder van Muni Muni en Shekerim waren de meest edele en trotse die ik ooit gekend heb. De moeder was het enige teefje in de groep en vader en moeder waren duidelijk zeer aan elkaar gehecht.
De pups werden geboren in een hol dat de moederhond gegraven had onder de muur die dienst deed als afscheiding van een terrein dat door kinderen als voetbalveld werd gebruikt.
Ik heb geen idee hoe ze in dat hol paste en hoe ze in deze ruimte haar pups heeft kunnen krijgen. Ik paste goed op dat ik de volwassen honden daar niet voerde maar er slechts melk en water voor de pups neerzette. ’s Avonds tussen 9 en 11, als iedereen tv zat te kijken en niet op geluiden van buiten lette, ging ik naar deze groep honden toe en floot. Alle honden kwamen dan naar me toe behalve de moeder van de pups. Ik had altijd 5 even grote porties eten bij me. De vader was altijd de eerste die ging eten; hij nam van ieder portie iets te eten, niet uit gulzigheid maar om de discipline te bewaren, zodra hij klaar was ging hij weg en konden de andere honden gaan eten. Als hij weg was kwam de moederhond en gingen alle andere honden een stapje terug zodat ook zij kon eten wat ze wilde. Als zij klaar was gingen de andere honden weer eten en kwam de vaderhond weer tevoorschijn. Dit ritueel intrigeerde me en op een avond volgde ik de vaderhond toen hij na te hebben gegeten weer weg liep en wat ik toen zag…de vader ging naar de pups om ze te bewaken totdat moeder weer terugkwam van het eten.
Op een avond kwam de moederhond als eerste en begon te eten terwijl de andere honden wachtten. Toen vader kwam was ze nogal beschaamd , kwispelde en tikte de vader zachtjes aan onderwijl een geluid makend alsof ze zich verontschuldigde voor het feit dat ze als eerste was gaan eten. Vader ging eten en moeder wachtte net als de andere honden tot hij klaar was.

Omdat de gemeentelijke hondenvangers op jacht waren naar deze groep honden veranderde ik regelmatig van voederplek, de honden met mij meelokkend naar andere vrije stukjes land.
Dit hebben we gedurende een aantal jaren volgehouden en we zijn zo heel Florya doorgetrokken. Eén van de pups is door een auto overreden en ik heb hem samen met een buurman begraven. Een andere pup die erg veel op een Duitse herder leek heeft een thuis gevonden bij een andere buur.

Shekerim 20-03-2004 (stond onder foto)

Muni Muni was zo klein en zwak dat hij niet genoeg moedermelk kon drinken en ik nam hem mee naar huis en zette hem in een doos naast mijn bed. Toen hij aangesterkt was heb ik hem weer teruggebracht naar zijn moeder. Toen ik de volgende dag weer kwam was Muni nergens te vinden. Ik ging naar hem op zoek en zijn moeder volgde me overal. Na verloop van tijd vond ik hem in een tuin zo’n 500 meter bij de anderen vandaan. Zodra hij me zag begon hij te huilen met zijn iele stemmetje en ben ik onder een heg doorgekropen om hem te pakken te krijgen. Zijn moeder keek nogal beschaamd; ze had hem voor mij verstopt en ik had hem toch weer te pakken gekregen. Muni leefde een paar maanden samen met zijn broertjes en zusjes tot ze op een gegeven moment samen met de groep volwassen honden kwam eten. De moederhond probeerde ze nog terug te roepen maar zonder resultaat. Het was een genot om ze en vooral Shekerim te zien spelen.
Op een avond was ik Shekerim kwijt. Van één van de omwonende hoorde ik dat de hondenvangers haar te pakken hadden gekregen. Ik ging naar de gemeentelijke hondengevangenis om haar op te halen en bracht haar vervolgens eerste naar het asiel in Atakoy en later naar het SHKD-asiel. Ze is nogal verlegen en komt altijd pas eten als alle anderen hun buik vol hebben.
Een tijd later verdween de vaderhond opeens. Ik heb overal naar hem gezocht, maar ik vrees dat hij dood is, want hij zou zijn familie nooit zomaar in de steek laten.
En weer een tijd later verdween de moederhond en één van de pups.
Keer op keer ging ik kijken bij de hondengevangenis (het gemeentelijk asiel)of ze misschien daarheen was gebracht en maanden later zag ik haar daar terug.
Ze was er slecht aan toe; ze bloedde uit haar vagina en zat onder de teken, werkelijk waar honderden teken. Toen ik de kennel binnen ging, herkende ze me en ik liep naar haar toe en kon haar aanraken. Ik ging even bij andere honden kijken en toen ik omkeek zag ik dat ze door bewakers met een stok voortgeduwd werd. Ik heb haar opgepakt en in mijn auto meegenomen naar een dierenarts; ze overleed op de onderzoekstafel. Het leek of ze met doodgaan gewacht had tot ik er was. Uit de autopsie bleek dat ze vergiftigd was.
Ik ben meteen naar de gevangenis teruggegaan om haar pup Balim (betekent honing) op te halen en verstopte hem in de tuin van mijn buren, zodat ik hem apart van de andere honden kon verzorgen. Een andere buur stuurde ons weg dreigend dat hij de gemeente zou bellen om te zeggen dat er hier een hond was. Ik nam hem mee naar de tuin van een vriendin en daar verzorgde ik hem een tijdje. Ik moest vleesballetjes in zijn keel duwen alsof het pilletjes waren, want hij weigerde te eten. Ik gaf hem sondevoedsel met een injectienaald en zo werd hij uiteindelijk sterk genoeg om hem naar het asiel in Atakoy te brengen waar hij opgroeide tot een gezonde sterke hond en nog steeds woont.
Het werd tijd om Muni Muni ook naar het asiel in Atakoy te brengen voor ze gevangen en naar de hondengevangenis gebracht zou worden. In Atakoy sloot hij vriendschap met Esmerim en groeide hij op tot een nogal dominante hond.
Sinds een jaar of twee wonen Muni and Shekerim in het S.H.K.D. asiel.
Muni is bang van mensen en laat zich alleen door mij aanraken. Verder is het een leuke hond die helemaal niet agressief is. Hij is een keer flink te grazen genomen door de andere honden in zijn kennel. Nu is hij verhuisd naar het bos-asiel en in een andere roedel geplaatst.

Muni Muni en Shekerim zijn te schuw om herplaatst te worden, maar zijn heel blij met hun penvrienden.

Klik hier om terug naar de hoofdpagina 'honden vonden vrienden' te gaan