Stichting ActieZwerfhonden

Vertaling Blogspot EHDKD

De vertaling van de meest recente tekst zal steeds bovenaan deze pagina geplaatst worden en de hoofdstukken zullen dezelfde naam hebben als op het blog.

GESTERILISEERD EN GEDUMPT DOOR DE GEMEENTE EYUP

We vonden haar op de weg door het Bahcekoy bos. Ze was alleen en wanhopig. Ze was zo mager dat de botten door haar vel staken. Er zat een dikke plastic halsband om haar nek. We brachten haar naar het SHKD asiel. Ze at alsof ze dagen niet gegeten had.
Ze was 2 - 3 maanden oud en gesteriliseerd. Er kwam vocht uit de operatiewond. We brachten haar naar een dierenarts.
Dit is het rapport van de kliniek:

"Bijna drie maanden oud. 8kg, vrouwtje, Herder mix, 1 - 2 dagen geleden gesteriliseerd, operatiewond is 6-7 cm lang, 9 hechtingen, vocht uit de buik lekt door de wond. Pijn in haar achterste werd geconstateerd. Haar botten steken uit bij haar heupen. De mensen die deze hond hebben gevonden brachten haar bezorgd naar de kliniek omdat ze veel at maar niet plaste.

De diagnose werd gesteld dat het vocht uit de buik ontstoken was. De hond was uitgedroogd en kon niet plassen door koorts.
Ze was onrustig door de pijn die ook in haar houding te zien was.

Als we haar niet per ongeluk hadden gevonden zou ze aan de infectie gestorven zijn. Anders zou ze gestikt zijn door de plastic halsband om haar nek.

Door het label aan haar oor kwamen we erachter dat ze was geopereerd in het IBB Hasdal door de gemeente Eyup. Schrijft u svp uw mening over degenen die deze pup hebben gedumpt om in pijn te sterven in het bos, aan de burgemeester van de gemeente Eyup, Ahmet Genc: ahmetgenc@eyup.bel.tr

 

Geen honden meer over in Sariyer.

De eerste ronde van het vrij maken van honden van Sariyer, begonnen in opdracht van de burgemeester Yusuf Tulun en werd uitgevoerd onder leiding van Meralo Basaran, is afgerond.

Er is haast geen enkele hond meer in de regio.

Hondenvangers hebben alle honden opgepakt, ongeacht het feit of ze een eigenaar hadden of niet. Ook reeds gesteriliseerde honden die door bewoners verzorgd werden zijn opgepakt.

In Armutlu, Emirgan, Istinye, Buyukdere… ja in haast alle delen van Sariyer zijn er nauwelijks nog honden. De gevangen honden zijn gedumpt in afgelegen bosgebieden.

Ons werd verteld dat Meral Basaran en zijn team er trots op zijn dat ze het gebied geschoond hebben.

Ze zouden toch moeten weten dat de leeg gepoetste straten binnenkort weer bevolkt zullen worden met vruchtbare nieuwkomers. De reden dat Dierenbeschermingwet no. 5199 verordonneert dat de gesteriliseerde honden weer vrijgelaten moeten worden in hun territorium is dat op die manier de straten door gesteriliseerde honden beschermd worden tegen niet gesteriliseerde nieuwkomers.

Ze zijn dan ook niet geïnteresseerd in een structurele oplossing.
Ze geven er de voorkeur aan om in strijd met de wet te handelen en een firma te contracteren die dan vervolgens deze massale slachtingen uit te laten voeren zodat ze bij deplaatselijke verkiezingen er prat op kunnen gaan dat ze het probleem van de zwerfhonden opgelost hebben.

Maar de bewoners van Sariyer weten van de slachting die schuil gaat achter de lege straten en zullen bij de verkiezingen laten merken dat ze het niet met deze handelswijze eens zijn.

Markus één van de vele honden in de bossen rond Istanbul achtergelaten om te sterven door gebrek aan voedsel.

Het navolgende artikel is geschreven door Magda van PETA Duitsland naar aanleiding van haar bezoek aan Istanbul teneinde te onderzoeken aan wat voor terreur dieren in Turkije bloot staan.

Nederlands vertaling:

Als ik denk aan mijn reis naar Istanbul als onderdeel van de zwerfhondencampagne van PETA Duitsland, moet ik meteen denken aan de pup die Markus werd genoemd door Turkse dierenactivisten – dezelfde naam als die van mijn partner.
We vonden Markus op onze rit naar het dierenasiel van Beykoz, waarvan we het bestaan nu al wisten sinds enkele weken, we hadden afschuwelijke verhalen gehoord over verwaarloosde, getraumatiseerde en uitgehongerde honden die daar zouden zitten.
Het pupje was ongeveer 4 maanden oud, zwervend over de achteraf gelegen wegen, ver weg van de bewoonde wereld. Dit weesje was zeer waarschijnlijk één van de honderden honden die worden achtergelaten in het bos van Beykoz.
Turkse ambtenaren gebruiken deze barbaarse en totaal ineffectieve methode om het bekende en toenemende probleem rond over-populatie onder honden te bestrijden. Wanneer deze dieren niet worden gevonden door dierenactivisten verhongeren ze gewoonweg.
We stopten de auto om de hevig onder de indruk zijnde puppy van dichtbij te bekijken. Markus dook in een hoekje en probeerde zichzelf zo onzichtbaar te maken. Yasemin Baban, een Turkse dierenactiviste die zich al jaren inzet voor de dieren en zelf zorgt voor tientallen achtergelaten en verwaarloosde honden in het bos van Beykoz elke dag, pakte hem op, zag hoe uitgemergeld hij was en droeg hem naar de auto. Markus was bijna helemaal kaal en hij had gapende wonden over zijn getergde lijfje – tekenen van schurft in een vergevorderd stadium. In eerste instantie probeerde Markus te ontsnappen van de achterbank van de auto, hij was zo bang voor wat komen zou. Maar toen hij eenmaal door had dat er in de achterbak hondenvoer lag, standaard daar voor hongerige hondje, veranderde hij van gedachten en slokte alles op waar hij zijn kleine pootjes om heen kreeg.
Terwijl ik mijn missie voortzette om de afschuwelijke situatie in het asiel van Beykoz vast te leggen, werd puppy Markus naar een hersteloord gebracht van een dierenvriendengroep, SHKD genaamd. Deze activisten vechten al jaren lang voor de rechten van de zwerfhonden in Istanbul onder de bezielende leiding van Robert Smith. Hun werk bestond uit zoveel mogelijk honden steriliseren als mogelijk – de enige echte lange termijn oplossing om de toename van het aantal zwerfdieren terug te brengen. Het werk van deze mensen en hun “Bos-asiel” bleef mij bij als een sprankje hoop. 24 uur later was ik daar te gast.
Tijdens mijn aankomst zag ik “mijn” kleine weesje samen met drie andere geredde pups in een prettige omheinde plek. Ik probeerde zijn aandacht te trekken door in mijn handen te klappen en allemaal lieve woordjes te roepen, en verlegen kwispelde zijn staartje. Maar zijn gezicht verried zijn verwarring, na alles wat hij had meegemaakt. Ondanks dat ik me zorgde maakte over het feit dat hij getraumatiseerd zou zijn voor het leven, zag ik een klein beetje hoop en vertrouwen in zijn oogjes.
Ik was verdrietig en het viel me erg zwaar toen ik hem achter moest laten in het SHKD asiel – de enige plek in Istanbul waar de honden een waardig bestaan kunnen lijden.
Wat zal er komen van alle andere honden die op de straat en in het bos leven, honden die niet gevonden worden door dierenvrienden? Wat zal er gebeuren met al die honden die wegkwijnen onder afschuwelijke leefomstandigheden in de dierenasiels van de overheid? Waar zal Markus eindigen? Zal hij herstellen?
Eenmaal terug in Duitsland, blijven de beelden voorbij komen van de dingen die ik zag in Istanbul. Moederhonden waarvan de pups stierven omdat ze ze niet konden voeden; depressieve honden in de asielen die het al leken op te geven en naar me keken met een lege blik; zieke, gewonde en hongerige honden die zijn achtergelaten in het bos met honderden tegelijk. Maar, het meest denk ik nog aan “mijn” Markus, die – doordat zijn ziekte al in een te ver gevorderd stadium was tegen de tijd dat hij werd gered – stierf in het SHKD asiel, afgelopen vrijdag op 8 augustus.
Als u de honden in Turkije wil helpen, neem dan nu contact op met het Turkse consulaat in uw land en leg ze uit wat dit onderwerp voor gevoelens bij u veroorzaakt.

Markus

Waar zijn alle honden gebleven?

Dit zijn foto's van het Beykoz bos-asiel van voor en na dat de gemeente Beykoz de vrijwilligers het beheer over en de toegang tot het asiel verbood.

De 500 honden die in het bos gebied woonden zijn er niet meer. Zij zijn zonder scrupules gedood en/of in een afgelegen bos gedumpt.
De gemeente beantwoord vragen over waar de honden gebleven zijn vrolijk met "alle 2000 honden zijn er nog". Zij maakt de mensen die informeren naar wat er allemaal gebeurt, belachelijk.

Muharrem Ergul! Waar heb je deze honden gedumpt? In wel afgelegen bos heb je ze vermoord?

Mensen van Dohayko, zijn jullie trots op wat jullie veroorzaakt hebben?

Massale dodingen in Beykoz gaan door

U herinnert zich vast nog wel dat de burgemeester van Beykoz, de heer Muhareem Ergu vrijwilligers de toegang tot het asiel ontzegd heeft. Het excuus dat hij hiervoor gaf was, de pertinente leugen, dat de vrijwiligers honden zouden verkopen aan mensen in Europa.

Het "bewijs" voor deze beschuldiging was een schriftlijke verklaring van Dohayko, een zgn. dierenbeschermingsorganisatie.

Op dat moment leefden er zo'n 2000 honden in het asiel en het bos-gebied eracher. Nu zijn er nog slechts 400 honden, die trachten te overleven onder verschrikkelijke omstandigheden in het asiel. In het bos-gebied zijn helemaal geen honden meer.

Het asiel blijkt een smerig dodingsstation geworden te zijn.

De dieren worden gevoederd met brood en water. Het personeel neemt niet eens de moeite de zakjes gif, die in de pakken brood zitten om rotting te voorkomen, uit de pakken brood te halen.

Waar zijn de 1600 honden gebleven?
Ze zijn eerst in de bossen gedumpt en vervolgen afgeschoten of vergiftigd. Als u naar de bossen rond Beykoz gaat ziet u ze in paniek rondrennen op zoek naar een plek waar ze wat te eten kunnen vinden. Pups, honden met schurft, oude honden en oude honden die nauwelijks meer kunnen lopen....

Het getoonde document is het bewijs van de gruwelijke daden van de gemeente Beykoz. OP het document staat "itlaf ekibi" wat "dodings team" betekent.

De hond in de getoonde foto werd gevonden in het district Bozhane op de weg van Beykoz naar Riva. De vrijwilligers herkende de hond als zijnde één van de honden uit het asiel. De hond is meerdere keren in zijn hoofd en lijf geschoten en vervolgens opgegeten door de wilde dieren die in het bos leven of misschien door andere hongerige honden.

Het slachtveld van Beykoz gaat, onder de ogen van iedereen, door.

Laat deze wreedheden niet ongestraft voort duren

Bel Muharrem Ergul op 90 533 / 664 70 58 of e- mail: mergul@beykoz.bel.tr

Meer beelden uit Zeytinburnu/Istanbul

De onderaannemer verantwoordelijk voor deze wreedheden is de firma Anadolu |Ilac, een firma die zeker geen schone lei heeft. Anadolu's contract met de gemeente Istanbul in 2006 werd geannuleerd n.a.v. een rechtszaak tegen hen aangespannen door het EHDKD om hen hun dodelijk praktijken te laten stoppen.

Nu zijn ze dus werkzaam voor de deelgemeente Zeytinburnu.

Zoals in de meeste deelgemeentes de gewoonte is worden de honden na hun sterilisatie in de bossen gedumpt om daar van honger en dorst om te komen.

Voor deze misdaad wordt Anadolu Ilac betaald door de deelgemeente.

De foto's laten de kennels zien waar honden wachten om te worden gesteriliseerd door onervaren artsen. Hoe lang ze onder deze verschrikkelijke omstandigheden moeten blijven wachten hangt af van het aantal nieuwe honden dat arriveert.

Eens zullen de inwoners van Istanbul zich realiseren dat het hun democratisch recht is om bezwaar aan te tekenen tegen deze massamoord die betaald wordt van hun belastinggeld.

Seriemoordenaars in Kartal Aydost/Istanbul

Gister, 23 juli 2008, waren de Kartal Municipality serial uitroeiingsteams weer aan het werk.

Moordenaars vergiftigden de honden op de picknickplaats bij Aydost.

Vanmorgen (24-7)om 10 uur is het aantal dode honden opgelopen tot 10. Althans het aantal honden dat gevonden is...

Toen de stad nog in een diepe vredige slaap was stierven deze honden, pijn lijdend en bloed uitbraken terwijl hun organen kapot gemaakt werden door het gif.

Istanbul bereidt zich voor om in 2010 Culturele hoofdstad van Europa te zijn.

Het gemeentelijk asiel van Zeytinburnu

Dit is een voorbeeld van hoe de gemeentelijke asielen er uit zien; het asiel van Zeytinburnu.

Dit is hoe zij zorgen voor de honden die gevangen worden.
Niemand neemt de dierenbeschermingwet serieus.

Het het verantwoordelijke ministerie zwijgt.

De beelden spreken voor zichzelf.

6 mei , 2008, Ali Bahadir/ Beykoz: 10 honden en 2 katten vergiftigd.
15 mei, 2008, Polonezköy/ Beykoz: 15 honden doodgeschoten door boswachters.
25 juni, 2008, Soguksu/ Beykoz: 5 honden vergiftigd.
9 juli, 2008, Riva / Beykoz: 30 honden gedood door gif of schoten.
12 juli, 2008, Akbaba/ Beykoz: 10 honden vergiftigd.
16 juli, 2008, Pasabahçe / Beykoz: 1 hond vergiftigd.
17 juli, 2008, Anadolu Kavagi / Beykoz: 1 hond vergiftigd.
18 juli, 2008, Bozhane /Beykoz: 3 honden vergiftigd.

De gemeente Beykoz heeft zijn bloederige moordschema verzwaard nadat ze vrijwilligers de toegang tot het asiel had ontzegd.
Het overgrote deel van de 2000 honden die in het asiel aanwezig waren zijn er nu niet meer.
Zij hebben ze ofwel gedood, ofwel, inclusief zieke en gehandicapte honden en puppies, ergens gedumpt.
Er wordt nu niet meer gesteriliseerd in het asiel.
Dagelijks komen er nieuwe berichten over het vergiftigen van honden in de verschillende delen van Beykoz.

Istanbul bereidt zich, op een werkelijk schandalige hypocriete manier, voor om in 2010 culturele hoofdstad van Europa te worden.
Bloederige hoofdstad van cultuur…… Een nog ergere stank vult de lucht als men probeert de stank van bloed te verbergen door een nep parfum.

Meer details over wat er gaande is in Beykoz kunt u lezen op beykozkillers.wordpress.com

Een brief van de RSCPA

Jarenlang zijn er ongelooflijke spelletjes gespeeld om de strijd voor dierenrechten in Turkije te verdelen en te verzwakken.

Het meest schade hebben de verdacht makende theorieën over het herplaatsen van honden naar het buitenland berokkend. Waarschijnlijk omdat zij gevoed werden en voeding gaven aan ultra nationalistische vooroordelen.

Onderstaand een brief over deze kwestie van David Bowles, directeur van de RSCPA, één van de grootste dierenbeschermingsorganisaties ter wereld.

19 juni ’08 Er is veel aandacht geweest voor het exporteren van honden naar andere landen, of dit wel een goed onderdeel is van het totale zwerfdieren probleem en de risico’s die het met zich meedraagt. De RSPCA werkt in meer dan 30 Europese landen, waaronder veel nog steeds te kampen hebben met het

zwerfhondenprobleem en niet in staat zijn om honden te herplaatsen binnen eigen grenzen om de aanwas van honden op te vangen. Natuurlijk is het beter om honden zo dicht mogelijk bij hun afkomst te herplaatsen. Maar dat is op dit moment in veel landen absoluut onmogelijk. Dus zijn er verschillende organisaties bezig om via een goed afgestemde procedure honden uit landen als Turkije, Spanje en Griekenland te herplaatsen in bijvoorbeeld Nederland, Duitsland en Zweden. Dit systeem werkt prima – het herplaatsen van honden vanuit landen waar er overschot is naar landen waar dat niet het geval is. Iedereen wint hiermee, zeker de honden die een fijn thuis vinden.

Deze herplaatsing is goed geregeld – Europese rechten verplichten het om de honden welke herplaatst zullen worden te voorzien van een ID, te controleren op gezondheid en het vervoer onder goede omstandigheden te laten plaatsvinden. Veel vliegmaatschappijen vinden het prima om deze honden te transporteren. De betrokken organisaties verzekeren dat de honden snel afgeleverd worden bij hun nieuwe thuis en dat er een goede nazorg plaats vindt om te kijken of de aanpassingen naar hun nieuwe thuis goed gaan.

De RSPCA heeft veel geruchten vernomen over honden die geplaatst zouden worden in laboratoria in het buitenland. Dit is een foute constatering en heeft nooit eerder plaatsgevonden in de Europese unie. Het is niet alleen illegaal om zwerfhonden te gebruiken in laboratoria, het is ook nog eens onpraktisch, aangezien deze laboratoria honden in perfecte gezonde conditie gebruiken en daardoor zelf zorgen voor voortplanting van deze honden. Zij zitten niet te wachten op honden van het buitenland. Maar dit gerucht heeft er helaas voor gezorgd dat er minder honden een kans krijgen op een beter leven in een ander land.

Wat zou u kiezen – een Turkse hond die een nieuw goed leven tegemoet gaat in Nederland, of een leven in Turkije zonder vooruitzicht op een fijn thuis.

David Bowls

Head, external affairs

RSPCA

De verantwoordelijkheid van de gemeentes- IBB
HASDAL

De hond op de eerste foto hierboven werd gered iot het asiel van de Stad Istanbul (Istanbul Metropolitan Municipality =IMM) in Hasdal.

De hond werd naar een dierenkliniek gebracht en na onderzoek bleek zijn poot op verschillende plaatsen gebroken en verkeerd verbonden als gevolg waarvan gangrene was ontstaan.

De hond is overleden.

De tweede hond zagen we een aantal dagen geleden, samen met 3 andere honden met schurft, in dit zelfde asiel. De volgende dat werd hij door iemand langs de weg door het bos van Kemerburgaz gevonden en naar het SHKD asiel gebracht. De hond was er verschrikkelijk aan toe en had niet eens meer de energie om op zijn poten te staan.

Medische behandeling is meteen gestart.

IMM en andere gemeentes dumpen veel zieke en gewonde honden in het bos alwaar ze een miserabele dood sterven.

Men neemt niet eens de moeite de honden met schurft te behandelen, terwijl dit toch een te behandelen huidziekte is.

Rechtszaak tegen Nesrin Citirik

Nesrin Citirik, secretaris generaal van Dohayko, heeft onze organisatie aangevallen met belachelijke beschuldigingen over her verkopen van honden aan laboratoria in Duitsland en aan bontfabrieken en restaurants in China.
Haar volgelingen zijn zover gegaan dat ze ons op luchtvangens aanvielen en ons aangegeven hebben bij regeringsinstituten. We besloten ze te negeren, maar hun gedrag werd hoe langer hoe grover en onbeschofter.

Jammer genoeg zijn zij er met het verspreiden van hun belachelijke beschuldigingen in geslaagd tweespalt te zaaien onder de zich in Turkije nieuw ontwikkelende dierenbescherming.

Zij hebben met eenn verdachtmakende sprookjes de aandacht afgeleid van de massa slachtingen aangericht door de deelgemeentes.

Het beeld dat alle dierenvrienden elkaar alleen maar aan het beschuldigen waren heeft veel dierenbeschermers er toe doen besluiten de strijd te staken en anderen er toe gebracht afstand te houden.

Hun doel was een ieder die voor de dieren werkzaam was en hun aanvallen bestonden uit allerlei leugens, verdachtmakingen en beledigingen.

Deze machtsspelletjes hebben de dieren meer dan wie of wat dan ook geschaad. Terwijl "dierenvrienden" via internet nieuwe verdachtmakende theorien verzonnen, konden de gemeentes doorgaan met het vergiftigen en/of dumpen van honden in de bossen. En zijn asielen eerder dodingsstations.

Jammer genoeg waren NEsrin Cititik en de hare, helemaal geobsedeerd door hun strijd tegen anderen dat ze zich geen zorgen hebben kunnen maken om de massaslachtingen.

Hun enige interesse ging uit naar het leider worden van de beweging door alle anderen uit de arena te verjagen.

De laatste gebeurtenis die maakt dat wij hun gedrag echt niet meer kunnen tolereren is het feit dat de gemeente Beykoz, de beschuldigingen van Dohayko gebruikt heeft als excuse om de vrijwilligers de toegang tot het asiel te ontzeggen.
Vrijwilligers die hun middelen en hun leven in dienst hadden gesteld van dieren in het asiel werden beschuldigd van het smokkelen van honden naar de EU. Dohayko en hun secretaris generaal NEsrin Citirik zijn verantwoordlijk voor het massaal doden van honden in het asiel van Beykoz dat sindsdien plaatsvindt.

We hebben een rechtszaak geopend aan het Adana Civil Court tegen Nesrin Citirik. Wij eisen compensatie voor de morele schade geleden door haar valse beschuldigingen en beledigingen. Nesrin Citirik moet of voor de rechtbankbewijzen overleggen die al haar beschuldigingen staven of haar excuus aanbieden voor al de schade die zij heeft toegebracht aan de strijd voor dierenrechten.

Massagraven deze keer in Varsak-Antalya

Massadodingen gaan door

Gister Istanbul Beykoz, Sairyer, Ankara Mamak, vandaag Antalya Varsak.....

Alle honden die de gemeente vindt worden gedood, inclusief de honden die een eigenaar hebben. De bevolking doet zijn best e.e.a. te negeren en belt nog steeds naar de gemeente met het verzoek de honden uit hun straat weg te halen. Waar ze dan naar toe worden gebracht, daar denkt men liever niet over na. Gemeentes ontkennen stelselmatig wat ze aan het doen zijn. Hun standaard antwoord is dat zij de honden gesteriliseerd en teruggeplaatst hebben en dat een andere gemeente ze opgepakt en gedood heeft. Dierenvrienden zijn steeds met elkaar in gevecht en buitenlanders reageren meer dan wij. Vervolgens worden wij weer boos omdat ze Turkse mensen beledigen.

De honden worden op gruwelijke wijze vermoord en het interesseert niemand wij poberen het te negeren. We willen niet dat iemand het te weten komt.

Ze sterven alleen en in stilte en wij zijn schuldig.

PETA protesteert voor de Turkse ambassade in Berlijn.

PETA, met zijn 1.8 miljoen leden en supporters, de grootste dierenrechten organisatie ter wereld, hield op 22 mei 2008 een protestdemonstratie voor de Turkse ambassade in Berlijn tegen de wreedheden de dieren in Turkije aangedaan.

Leden van PETA hadden hun lichamen geverfd in de kleuren van de Turkse vlag en schreeuwden slogans waarin zei eisten dat Turkije stopt met de inhumane en geweldadige wijze van behandeling van de zwerfhonden.

Ondanks het feit dat Turkije een goede dierenbeschermingswet heeft die voorschrijft dat zwerfhonden gevangen, gesteriliseerd en vervolgens weer vrijgelaten dienen te worden in hun eigen territorium, blijven de gemeentes maar doorgaan met het vergiftigen van honden en het dumpen van honden in de bossen waar zij sterven van de honger en de gemeentelijk asielen zijn niet anders dan dodingstations.

Het negatieve imago veroorzaakt door de wijze waarop gemeentes omgaan met dieren doet het effect van de miljoenen dollars kostende PR campagnes van de Turkse regering te niet.

In dit tijdperk van wereldwijde communicatie kan niemand de waarheid verbergen of ontkennen. Niemand heeft het recht te zeggen dat de wereld zich niet mag bemoeien met wat wij doen. Het is zeker legitiem voor wereldburgers om in te grijpen als de rechten van mens -en dier geschonden worden, waar dit ook moge gebeuren.

Turkije zal moeten laten zien dat zij het zwerfhonden probleem op een beschaafde manier kan oplossen.

Schandaal op de racebaan

video formule

Deze schokkende en onwaardige beelden zijn het gevolg van het feit dat bijna alle deelgemeentes in Istanbul hun zwerfhonden in afgelegen gebieden buiten de steden dumpen.

De Turkse dierenbeschermingswet schrijft voor dat zwerfdieren, na sterilisatie, teruggezet moeten worden in hun territorium. Deelgemeentes handelen openlijk in strijd met deze wet door de honden buiten de stad te dumpen. De honden die het circuit opkwamen rennen zijn honden, die gedumpt ver weg van hun territorium, in paniek probeerden de weg naar huis te vinden.

Noch racecircuits noch de bossen en gebieden buiten de stad zijn de natuurlijk omgeving van zwerfhonden. Honden zijn huisdieren, instinctief willen ze in de nabijheid van mensen leven.

Zolang de deelgemeentes niet wijzer worden en hun middelen niet inzetten voor een structurele oplossing van deze zwerfhondenproblematiek, zullen de wijken in de stad waar geen zwerfhonden (meer) zijn steeds weer gevuld raken met vruchtbare honden en zal deze schande en marteling niet stoppen.

Wij gaan door met onze educatieve programma's op scholen

Op 5 mei zijn we op de Sultanbeyli Nene Hatun basisschool geweest om de leerlingen voor te lichten met het doel bewustwording over zwerfhonden te creëren.
Na afloop van het programma gaven we de kinderen "het voorlichtingsboek over thuisloze dieren"dat tot stand is gekomen onder leiding van Robert Smith en gesponsord is door WereldPootjes, een Nederlandse dierenbeschermingsorganisatie.

Zoals altijd gaf het gevoel van de kinderen voor de zwerfdieren en hun bewustzijn omtrent de humane oplossing voor het probleem ons weer de moed om onze strijd voort te zetten.

Wij geloven dat zij, opgegroeid tot volwassenen, niet toe zullen staan dat de huidige wreedheden zullen continueren en er in zullen slagen het probleem op humane wijze op te lossen.

PETA demonsteert tegen de dierenmishandeling in Turkije

Een van s' werelds meest bekende en gerenommeerde dierenrechten organisatie, PETA, heeft voor het Turkse consulaat in Stuttgart gedemonstreerd tegen de wreedheden dieren in Turkije aangedaan. Op hun spandoek stond:" Turkije stop met het doden van honden, de EU houdt je in de gaten".

Dieren hebben geen nationaliteit. In deze tijd van globalisering kan niemand zich nog verdedigen door te zeggen dat hij niet in kan grijpen in hoe een land zijn dieren behandelt. Dieren rechten zijn net als mensenrechten het belang van iedereen waar ook ter wereld.

Turkije dat één van de meest progressieve dierenwelzijnwetten aangenomen heeft, moet bewijzen dat ze deze wet ook kan uitvoeren en handhaven door het oplossen van het zwerfhonden probleem op een beschaafde en humane wijze. Niemand heeft het recht ons voor het oog van de wereld belachelijk te maken door het uitoefenen van de huidige primitieve en gruwelijke daden.

Verklaring van Berrin Olcay

De verklaring van Berrin Olcay, bekend om haar toewijding tot het welzijn van de dieren die niemand zal kunnen ontkennen, geeft duidelijk aan wat voor sfeer van verdachtmaking en samenzwering er door de deelgemeentes en sommige dierenwelzijnorganisaties gecreëerd wordt.

Laten wij maar meteen onthullen op welke organisatie en welke secretaris generaal zij doelt: het gaat hier om Nesrin Citirik en de organisatie Dohayko.
Zij en haar volgelingen zijn er in geslaagd tweestrijd en zo verzwakking te creëren binnen het dierenwelzijnwerk en
Zij hebben al een tijd en energie besteed aan het elimineren van organisaties die streden voor dierenwelzijn en hebben zo, jammer genoeg, de aandacht van het publiek afgeleid van waar het werkelijk om gaat: de wreedheden dieren aangedaan door de deelgemeentes en de belachelijke leugens over "hondenhandel met laboratoria in Europa".

Deelgemeentes hebben gebruik gemaakt van de verdeelde en zwakke staat van de dierenbeschermingsorganisaties, Beykoz is hier een goed voorbeeld van. De burgemeester van Beykoz zegt immers in zijn persverklaring dat de uitspraken van Dohayko rechtvaardigen dat hij de vrijwilligers toegang tot het asiel verbiedt.

Dohayko en andere zgn. dierenbeschermingsorganisaties zijn verantwoordelijk voor de honden die iedere dag verdwijnen uit het asiel doordat zij gedumpt worden in verlaten bossen en onbewoonde gebieden alwaar zij van de honger om zullen komen en voor de achterblijvers die het in het asiel zonder eten en drinken moeten stellen

Er kunnen 3 redenen zijn voor het gedrag van Dohayko ofwel hun taak is die van hondenmoordenaars, ofwel ze waren niet gewetensvol genoeg om te voorzien waar hun gedrag toe zou leiden, ofwel hun grenzeloze haat heeft hen zo dom gemaakt dat ze niet zien waar ze mee bezig zijn.
Wat de reden ook moge zijn; in de geschiedenis van de Turkse dierenbescherming zullen zij bekend komen te staan als verraders.

Corinna Schumacher schrijft aan burgemeester Topbas over van de zwerfhonden van Istanbul

De vrouw van werleldkampioen Formule 1 Michael Schumacher, Corinna probeert de zwerfhonden van Istanbul te helpen. Samen met PETA Duitsland heeft zij een brief aan Kadir Topbas de burgemeester van Istanbul stad geschreven.

In de brief wordt verzocht het vergiftigen van zwerfhonden te stoppen en in de toekomst te voorkomen.

Mevrouw Schumacher schrijft dat de Dierenbeschermingwet van 2004 niet alleen op papier moet bestaan maar ook in de praktijk gehandhaafd moet worden. Zij heeft de tot standkoming van de wet van nabij meegemaakt en toen der tijd ook haar dank betuigd aan Premier Erdogan voor het aannemen van de wet.

The Turkse dierenbeschermingwet heeft tot doel te garanderen dat geen enkel dier het slachtoffer mag zijn van wreedheden en ik zal alles doen om te helpen dat dit ook nagekomen wordt.

Contact: Carola Schmitt, 0049-7156-1782824, 0049-162-257-8504

Het bewijs van het verraad-voor wie werkt Dohayko.

Vandaag ontvingen wij onderstaande mail van een dierenbeschermer die, na lezing van de posting over Beykoz op ons blog, de plaatsvervangend burgemeester van Beykoz, Ihsan Oksuz gebeld heeft:

"Vandaag heb ik met Ohysan Oksuz gebeld, Ik heb hem gevraagd waar ze, als alle beschuldigingen ontkend worden, de deuren van het asiel niet gewoon openen en waarom ze niet op onze klachten reageren. Hij was kompleet ontspannen alsof alle protesten hem niet deerden. Ik denk dat dat komt omdat hij heel goed op de hoogte is van de onenigheid die er gaande is tussen de verschillende dierenbescherminsgorganisaties. Hij zei dat hij een mail van Nesrin Citirik had gekregen waarin zij hem een mail van Birgul Rona had doorgestuurd. Birgul schreef dat zij in het Beykoz asiel was geweest en dat de klachten ongegrond waren en zij bedankt de gemeente hiervoor. Om kort te gaan Beykoz voelt zich sterk door de steun van Dohayko.

Onderstaande de tweede mail van Birgul

““From: birgul@thkd.org
> Subject: BEYKOZ: Önemli
> To: sevda-krc@hotmail.com
> CC: thkd@thkd.org
> Date: Fri, 18 Apr 2008 22:01:03 +0300

Gister heb ik geschreven over mijn objectieve waarnemeingen bij mijn bezoek aan het Beykoz asiel. Ik ben teleurgesteld over het feit dat sommige mensen menen mijn mail te moeten opvatten als zou ik de gemeentelijke acties ondersteunen. Degene die mijn mail goed gelezen hebben moeten de twijfel die ik heb over de toekomst van het asiel gevoeld hebben.

Mijn geweten eist van mij dat ik verklaar dat ik geloof dat Berrin  Olcay en haar groep nooit iets zullen doen dat de dieren kan schaden. Het is voor ons duidelijk dat klachten tegen hen het gevolg zijn van ontwetendheid. Jammer genoeg zijn wij tot de ontdekking gekomen dat een andere organisatie lelijke beledigende klachten tegen Berrin Olcay hebben geuit met als gevolg dat de dieren in het asiel het nu als wezen zonder hun beschermer moeten doen.

We kunnen niet eens lachen om de grap dat Berrin Olcay en haar groep de honden voor 300euro aan het buitenland verkopen om als proefdier te worden gebruikt in laboratoria. Deze gemene beschuldiging maakt een mens aan het huilen.

Zoals gewoonlijk hebben we onderling een hekel aan elkaar...en wat is het resultaat, de dieren lijden. Wie zijn de dierenbeschermers zij die de leugens verspreiden of Berrin Olcay die alles wat zij heeft in dienst van de dieren gesteld heeft; ik buig voor haar met groot respect.

Met liefde voor onze vrienden
> THKD- Animal Protection Society of Turkey
> Namens het bestuur
> Director Birgül Rona”

Eindelijk is nu het ware gezicht van Nesrin Citirik van Dohayko en van Gamze Neer en hun volgelingen die de huidge situatie in Beykoz veroorzaakt hebben, en nu de ellende van 2000 honden gebruiken als pion in hun machtsstrij, onthuld. Ze hebben de gemeente er toe aangezet de deuren van het asiel te sluiten voor een groep echte dierenbeschermers. Zij hebben openlijk bekend nauwe relaties te hebben met Anadolu Ilac de firma wiens contract met de gemeente Istanbul opegzegd is wegens het vermoorden van talloze honden.

Ze hebben de dierenbescherming in ons land verzwakt en verdeeld door hun idiote beschuldigingen over het verkopen van honden naar laboratoria in de EU voor 300euro per stuk. Zij gingen er van uit dat iedereen te dom was om de kosten te berekenen van het jarenlang runnen van een asiel met 2000 honden of de kosten per hond van een vlucht naar de EU. Tot nu toe hebben we ons niet druk gemaakt om op hun beschuldigingen te reageren, maar nu ze spelen met de levens van duizenden honden hebben ze echter een grens overschreden.

Vandaag is de dag dat dierenbeschermingsorganisaties zich moeten verenigen om zich te ontdoen van de bedriegers. Als we dit nu niet kunnen doen zullen we nooit meer met een gerust geweten kunnen slapen als de 2000 honden zullen sterven.

Vandaag zijn we een gerechtelijke procedure gestart om diegene die de levens van 2000 honden durven te riskeren voor het gerecht te dagen. Degene die ons juridisch gevecht om alle schendingen van dierenrechten te stoppen willen steunen kunnen schrijven naar info@evsizhayvanlar.org

De geest van de dood in Beykoz.

Vandaag hing er een sfeer van dood en grofheden in de asiel in Beykoz

We hebben de graven gevonden van honden waar Berrin en Yasemin jarenlang met liefde voor gezorgd hebben. De lijken waren verpakt in voerzakken en zo maar ergens neer gesmeten. Onder hen de puppy met een gebroken been dat kort geleden nog, door een van de dierenvrienden die het asiel bezocht hadden, gezien was. Ze waren net gedood hun lichamen waren nog warm

Vandaag werd duidelijk waarom de burgemeester van Beykoz Muharrem Ergül en zijn plaatsvervanger Ihsan Öksüz de 2 vrouwen de toegang tot het asiel ontzegd hebben; de massamoord die zijn gepland hadden is aan het licht gekomen.

Vandaag is de dag waarop men moet beslissen aan welke zijde men wilt staan; de kant van de massamoord of de kant van het recht. Vandaag moet het toch voor iedereen duidelijk zijn waar leugens en verdachtmaking toe kunnen lijden.

Wij zullen ons gevecht niet stoppen vooraleer degene die verantwoordelijk zijn voor deze massamoord een diegene die hem uitgelokt hebben voor het gerecht gedaagd zijn.

Wij zullen niet zwijgen voor dat we bewezen hebben dat er recht gedaan is.

Voor meer informatie http://beykozkillers.wordpress.com

Laat uw stem horen bij de burgemeester van Beykoz en zijn plaatsvervanger via onderstaande e mail adressen.

Verenigt u tegen deze massa slachting. Keer de duizende dieren die het massagraf wacht niet de rug toe.
Muharrem Ergül +90 533 / 664 70 58
mergul@beykoz.bel.tr
Ihsan Öksüz +90 532 / 406 37 57
i.sabrioksuz@beykoz.bel.tr
Private Secretariat 0216 / 331 36 56

 

Noodtoestand in Beykoz asiel

Berrin Olcay en Yasmin Baban hebben van het vervuilde doodskamp dat gemeentelijk asiel in Beykoz was een centrum gemaakt waar zwerfdieren uit de omgeving gevaccineerd en gesteriliseerd werden. Zij hebben dit gedaan zonder de hulp van wie dan ook alles gefinancierd uit eigen middelen. Ze hebben gezorgd dar de 2000 honden die in het asiel wonen te eten kregen en medisch verzorgd werden

Normaal gesproken zou je verwachten dat de burgemeester de dames dankbaar zou zijn voor het vrijwillig op zich nemen van een taak die volgens wet nr. 5199  de taak van de gemeente is,

Echter afgelopen zaterdag kreeg het asiel een onverwachtte bezoeker in de persoon van Ayzer Bÿüker die zei het asiel te komen inspecteren uit naam van de gemeente. Ayzer is de zoon van Toper Bÿüker, de partner van Anadolu Ila. Anadolu is de firma wiens contract met de gemeente , als gevolg van een rechtszaak vanwege hun illegale verrichtingen, geannuleerd werd.
Anadolu Ilac kwam in het nieuws onder de kop "massadoding onder het mom van sterilisatie".
(http://ehdkd.blogspot.com/2006/12/stop-press.html)

Twee dagen na dit bezoek ontsloeg de gemeente Beykoz 5 verzorgers en de dierenarts van het asiel. De volgende dag hebben geen van de 2000 dieren uit het asiel voedsel of water gekregen en is er niet schoongemaakt. Toen de vrijwilligers s maandags kwamen om de dieren eten te geven werd hen de toegang tot het asiel geweigerd.

Er wordt een vies spelletje gespeeld met het Beykoz asiel als inzet. Het Beykoz asiel, een van de weinige asielen die, dankzij de inzet van deze 2 dames, goed functioneerd.

De bedoeling is het asiel te veranderen in een dodingsstation door de vrijwilligers de toegang tot het asiel te ontzeggen en de taak aan Anadolu over te dragen.

Laat dit alstublieft niet gebeuren en laat uw stem horen bij de verantwoordelijke personen

Burgemeester Muharrem Ergül 0532 322 91 38 , mergul@beykoz.bel.tr

Paalstvervangend burgemeester: Ihsan Öksüz : 0532 406 37 57, i.sabrioksuz@beykoz.bel.tr

Schandaal bij dierenasiel in Küçükçekmece

We waren verbijsterd over wat we zagen toen we een bezoek brachten aan het dierenasiel in Küçükçekmece. Tien tot vijftien honden werden in kennels gehouden die als tijdelijke opvang voor een, twee of hooguit drie honden bedoelt waren. Sommige honden waren gewond, waarschijnlijk omdat ze in de krappe hokken hadden gevochten. Bijna alle honden waren vel over been. Er waren geen eetbakken in de hokken. De honden werden zogenaamd gevoerd door dat men een handvol brokken op de met uitwerpselen besmeurde vloer gooide. Elk dier kreeg dus maar twee of drie brokjes, mits het vlug genoeg de kans kreeg om bij het eten te komen.

In een ander hokje zagen we een verlamd dier liggen op de natte stenen vloer. Zijn achterpoten waren stijf. Het was duidelijk dat het dier veel pijn had. We vroegen aan dierenarts Muhammet Ozkan wat er met dit dier was gebeurd. Hij vertelde dat de hond door een auto was aangereden. We vroegen aan hem hoe hij de hond behandelde, maar we kregen geen antwoord. Toen we door bleven vragen, zei hij de hond vitamines te geven.

We mochten geen foto’s nemen.

Twee dagen later, op een zondag, gingen we er nog een keer heen, maar ons werd de toegang geweigerd. Het hoofd van de plaatselijke Gezondheidsdienst, Kadir Bulut, had beschikt dat niemand mocht worden binnen gelaten. We keken door de achterdeur van het asiel naar binnen. Er waren nog steeds geen etensbakken. We vroegen aan een bewaker hoe het met de verlamde hond ging die we twee dagen geleden hadden gezien. Hij zei dat de hond er nog steeds was, op de grond liggend en met veel pijn.

We zijn er achter gekomen dat een aantal honden twee dagen later ver weg van de bewoonde wereld, op een plek werden gedumpt waar ze onmogelijk aan eten konden komen. We hebben aan vrienden gevraagd om foto’s te nemen. Bovenaan ziet u foto’s van honden die uit het asiel in Küçükçekmece zijn bevrijdt. Ze zijn het levende bewijs van de toestanden in het asiel.

Om deze nachtmerrie in Küçükçekmece te beëindigen, moet men handelen zoals de Wet voor Dierenbescherming (Wet 5199) voorschrijft:
Neem contact op met verantwoordelijken voor deze misdaad!

Burgemeester van Küçükçekmece: Aziz Yeniay: Tel: 212 411 06 00 fax:, 0212 411 06 08
Gezondheidsdienst van de gemeente Kuçükçekmece, directeur: Kadir Bulut: 0212 624 94
98

Ministerie van Milieuzaken en Bossen directeur Nationale parken:
Mustafa Kemal Yalýnkýlýç: mkemal@milliparklar.gov.tr fax: 0312 / 207 59 81

Ministerie van Milieuzaken en Bossen, regionaal directeur voor Istanboel: Mehmet Emin Birpýnar: mbirpinar@gmail.com fax: 0212 5200374

Vrijwilligers vinden vergiftigde honden in Sariyer
Vrijdag, 29 februari 2008 Artikel Turkish Daily News

De bossen van de gemeente Sariyer worden gebruikt als dumpplaats voor ongewenste honden, aldus vrijwilligers van een deskundige dierenbeschermingsorganisatie. Daar, aan het oog onttrokken voor het publiek, worden honden aan de lopende band afgemaakt. Afgelopen week werden in het gebied 15 vergiftigde honden gevonden.

DAMARIS KREMIDA and SENEM SONGÜN
ISTANBUL – Turkish Daily News

15 vergiftigde zwerfhonden zijn deze week gevonden in de bossen van Istanbul’s Sariyer, vertelden ooggetuigen, bestaande uit vrijwilligers van de dierenbescherming in Sariyer en het nabijgelegen Bahçeköy, gisteren.

De honden werden gevonden, en verzorgd, door vrijwilligers op de hoofdweg die Bahçeköy, Zekeriyaköy en het zwarte zee stadje Kilyos met elkaar verbindt. Alle honden waren beschoten met een verdovingspistool zoals dat vaak wordt gebruikt door gemeentes bij het “opschonen” van de stad van ongewenste honden, vertelden de vrijwilligers aan Turkish Daily News.

Sebnem Aslan, woordvoerder bij de Bilgi Universiteit, voert sinds 200mal actie voor de dieren en sinds een jaar is zij bevoegd als dierenwelzijnvrijwilliger nadat zij een cursus heeft gevolgd die door de overkoepelende Gemeenten van Istanbul werd georganiseerd. (note webmaster: deze cursus heeft weinig om het lijf en geeft ook verder geen rechten/plichten) Aslan woont zelf in Ariköy. Deze reeks van vergiftigingen is afgelopen week begonnen, zegt Aslan. De honden hadden allemaal dezelfde injectienaalden in hun rug.

Dit soort verdovingspistolen wordt uitsluitend gebruikt door gemeenten, zegt Aslan. Zij en andere vrijwilligers hebben het gevoel dat deze reeks van vergiftigingen een bewijs is dat de gemeenten achter de dood van de honden zitten. “Maar we zijn er niet zeker van welke gemeente ze gebruikt” zegt ze. “Ze doen dit ongeveer eens in de drie maanden, het doden en vergiftigen van honden in Zekeriyaköy. Elke dag worden er nieuwe honden vanuit het centrum van de stad naar hier gebracht, omdat mensen over hen klagen, dus de stad dumpt de honden simpelweg hier, zegt Aslan. Zij en de andere vrijwilligers in het gebied zorgen voor de honden die bij hen in de buurt aankomen, zij geven hen brood en water, maar “elke twee tot drie maanden verdwijnen deze honden gewoon” zegt ze. Ondanks dat zij altijd al vermoedden dat de honden werden gedood, is in dit geval het bewijsmateriaal onmiskenbaar, aldus Aslan.

In haar dorp Ariköy, zijn er vijf vrijwilligers zoals zij om de 20 zwerfhonden van het dorp te helpen.

Deze Vergiftigingen zijn niet de eerste of de laatste; het gaat al jaren op deze manier. Deze plek is vlakbij Sariyer en we denken dat de gemeente van Sariyer verantwoordelijk is, zegt Bilge Okay, oprichter van de EHDKD (Homeless Animals and Environmental Protection Society).

Een nieuwe dierenwelzijnwet die internationaal geaccepteerde werkwijzen voorschrijft omtrent het omgaan met zwerfhonden, is aangenomen in 2004. Volgens artikel 5199 zijn gemeenten verplicht zwerfdieren te neutraliseren en terug te zetten op de vindplaats zodat deze dieren hun omgeving vrijhouden van niet geneutraliseerde dieren. Het dumpen van dieren buiten de stad in de bossen is niet toegestaan.

De burgemeester van Sariyer, Yusuf Tulun, is echter alles behalve een steun voor deze wet en de dierenwelzijnmedewerkers, volgens de vrijwilligers in het gebied van Sariyer. Leden (vrijwilligers) van het EHDKD, een organisatie die de gemeente Sariyer al jaren probeert te ondersteunen bij de zorg voor de zwerfhonden, kregen een onvriendelijk antwoord van hem dat zij ter informatie op hun web site hebben geplaatst.

“De dierenwelzijnwet is weerzinwekkend. Ik heb te maken met wat de burgers zeggen. Ik krijg stemmen van mensen, niet van honden. Mensen willen geen honden in de straat. Waarom zal ik ze dan terugbrengen naar hun territorium? Ik heb hen verzameld en naar Kisirkaya gebracht waar ze zijn gedumpt in hun natuurlijke omgeving, en dat is het bos. Ik zou wensen dat vergiftigen weer werd toegestaan. We hebben buiten de honden nog zoveel verantwoordelijkheden. Ik wil niet samenwerken met vrijwilligers. Zij mogen het Rehabilitatie Centrum in Kisirkaya niet in. Dit probleem kan uitsluitend worden opgelost door de Stads Gemeenten en de lokale overheid van Istanbul. Al de honden moeten worden verzameld door hen en daarna ver weg van de stad worden gedumpt. Dierenliefhebbers kunnen ze daar gaan voeren als ze willen,” aldus Tulun op 24 januari. De burgemeester was niet bereikbaar voor commentaar over zijn verklaring.

Een van de experts op veterinair gebied van de gemeente Sariyer, die heeft gevraagd niet met name genoemd te worden, sprak met de TDN. Hij heeft de vergiftigingen aan de kaak gesteld en heeft gezegd dat ze worden uitgevoerd door mensen met slechte bedoelingen. Hij is wel teleurgesteld dat vrijwilligers van de dierenbescherming de gemeente Sariyer van de gruweldaden beschuldigen. “Waarom beschuldigen ze ons? We hadden goede betrekkingen met hen,” zegt hij. De gemeentelijke expert was op de hoogte van het doden van drie grote honden en een kat, maar hij had begrepen dat hun dood veroorzaakt was door voedselvergiftiging. De gemeente heeft één hond laten onderzoeken om vast te stellen wat de doodsoorzaak was, zegt hij, eraan toevoegend dat de gemeente niet betrokken is bij het achterlaten van zwerfhonden in het bos. “Onze taak is het rehabiliteren van zwerfdieren”, zegt hij. “Het welzijn van dieren, mensen en de gemeenschap is ons werk.”

Wanneer we vragen of de gemeente actie onderneemt om de schuldigen te vinden die de honden op de weg van Bahçeköy naar Kilyos hebben vergiftigd, zegt hij dat dit gebied buiten de grenzen van Sariyer valt en derhalve onder de verantwoordelijkheid van de wettelijke autoriteiten. Sinds de gemeente van Sariyer een nieuwe chef veterinaire zaken heeft aangesteld, Ahmet Bolukbasi, lijkt het erop dat de stad bereid is samen te werken met de dierenbeschermingsvrijwilligers, zegt hij.

EHDKD heeft twee rechtszaken voor het illegaal dumpen van honden in de bossen aangespannen tegen de gemeente van Sariyer. “We geven onze legale strijd niet op voordat deze illegale, onmenselijke en wrede praktijken zijn gestopt,” zegt Ivan Jimenez, werkzaam in de onroerendgoed branche en vrijwilliger voor de rechten van dieren in Istanbul, tegen de TDN. “We staan niet toe dat dieren op deze manier gemarteld worden.

YUSUF TULUN: STOP deze massamoord

Honden die door de gemeente Sariyer waren gedumpt in het bos rond Zekeriyaköy zijn heden 26 februari 2008 door medewerkers van dezelfde gemeente vergiftigd.

De bloedrige executies blijven maar doorgaan. De honden worden opgepakt door firma's ingehuurd door de gemeente bestaande uit vrienden en familieleden van de gemeenteambtenaren, om vervolgens door diezelfde firma's gesteriliseerd te worden; het geld voor het volbrengen van de operatie wordt geïncasseerd en de honden worden gedumpt in de bosssen alwaar zij later door dezelfde mensen vergiftigd worden.

In het verleden werden honden s nachts honden gevangen om vervolgens te worden vergiftigd en in steengroeves begraven.

Tegenwoordig wordt er goed geld verdiend door de gecontracteerde firma's aan het opereren van de honden. og voor dat de wonden van de operatie genezen zijn worden de honden in de bossen gedumpt waar ze dan uiteindelijk weer vergiftigd worden.

Iedereen die ook maar iets van medegevoel in zijn hart heeft; verhef uw stem om deze massamoord te laten stoppen.

SARIYER BELEDIYESI Santral:
+90 212 2427575

Fax:
+90 212/2429938

ozelkalem@sariyer.bel.tr

Yusuf Tulun cep:
0532 559 81 88

PETA’S antwoord op de berichten van Dohayko

Al jarenlang gebruiken Nesrin Citirik en haar team hun tijd en energieom te trachten het herplaatsen van Turkse honden naar het buitenland tegen te gaan.

Tot nu toe hebben wij onszelf niet verlaagd tot een reactie op hun belachelijke beschuldigingen, in de veronderstelling dat iederen het belachelijke en onlogische van deze beschuldigingen zou zien.

Peta, één van de meest gerespecteede dierenbeschermingsorganisaties ter wereld heeft ze nu van repliek gediend.

Onderstaand treft u de brief van Peta aan en wij verklaren nogmaals dat geen enkele belahelijke beschuldiging ons er van zal kunnen weerhouden om dieren naar het buitenland te herplaatsen omdat wij geloven dat dit een laaste kans op geluk is voor deze dieren.
Als u nog vragen heeft neem dan gerust contact met ons op.

Vertaling

Honden/katten uit Turkije

Geachte mevrouw Citirik,
Geachte dames en heren,

Met grote verbazing lezen wij de teksten van uw organisatie over een zogenaamd bestaande handel met honden en katten vanuit Turkije naar Duitsland, waarbij de dieren hier voor dierproeven zouden worden gebruikt. Wij ontvangen betrekkelijk veel aanvragen over dit onderwerp en verzoeken u dringend ons nadere informatie hierover te doen toekomen zodat wij in staat zijn elk afzonderlijk geval te onderzoeken en deze situatie, indien van toepassing, een halt toe te roepen.

Het klopt dat in de jaren ’80 en ’90 dierenbeschermers hier in Duitsland gevallen publiek hebben gemaakt van honden en katten die in Duitsland voor de proefdierindustrie waren gestolen. Naar aanleiding daarvan is de wet zodanig aangepast dat ‘alleen maar’ gefokte dieren mogen worden gebruikt. Dat is erg genoeg.

Voor ons zou het absoluut zinloos zijn als de proefdierindustrie honden/katten voor veel geld (inentingen, bloedonderzoeken, kosten voor de vlucht enz.) vanuit Turkije naar Duitsland zou laten komen.

Natuurlijk is het effectiever als in eerste instantie binnen Turkije het probleem van de overbevolking en daarmee het gigantische dierenleed zou worden opgelost. Consequente en goed georganiseerde castratieprogramma’s (vangen, medisch verzorgen en terugbrengen van de dieren naar de vertrouwde voederplaatsen) zijn daarom nog steeds de belangrijkste taak. Desondanks ben ook ik één van de mensen die geen ‘nee’ zeggen als het erom gaat een hulpbehoevend dier in het vliegtuig mee te nemen. Voor het laatst trouwens “Hera”, een schuwe teef die door veel liefde weer haar vertrouwen in de mensen terug heeft gevonden en op dit moment vredig en goed gevoed onder mijn bureau in haar mandje ligt te slapen.

Ik verzoek u met klem om concrete gevallen van handel met proefdieren te benoemen. Mochten uw verwijten echter slechts op geruchten gebaseerd zijn, dan verzoeken wij u deze niet verder te verspreiden. U schaadt daarmee de dieren, bent contraproductief en valt de waarde van elke eerlijke Turkse of Duitse dierenbeschermer aan die slechts één doel heeft: de ongelooflijke ellende op de Turkse straten of in de asielen te beëindigen.

Uw spoedige reactie zien wij met belangstelling tegemoet.

Met vriendelijke groeten

 

Bewijs verzamelen. .

Onderstaande foto's zijn gemaakt door een vrijwilligster langs de weg door het bos in Zekeriyaköy.

Deze honden zijn hier gedumpt door de gemeente Sariyer nadat ze gesteriliseerd en voorzien zijn van een blauw oormerk .
De dierenbescherming wet zegt dat
Artikel 7 a. Gemeentes zijn verantwoordelijk voor het vangen, steriliseren, vaccineren van zwerfdieren en om ze na afronding van hun medische behandeling weer terug te brengen naar de plek waar ze gevangen zijn
Artikel 7 c. Gemeentelijke dierenartsen zijn bij de uitvoer van hun taak de honden te vangen, steriliseren, vaccineren en na afronding van hun medische behandeling weer terug te brengen naar de plek waar ze gevangen zijn verplicht samen te werken met plaatselijke vrijwilligers en de dierenbeschermingsorganisaties
Artikel 21 d. Onder geen enkele voorwaarde mogen dieren gedumpt worden in de bossen, in gebieden waar wilde dieren zijn of op plekken buiten de stadsgrenzen.

De gemeente Sariyer begaat, door te weigeren met de vrijwilligers samen te werken en de honden in de bossen te dumpen, een misdaad. Dit is niet alleen volgens de wet een misdaad maar ook tegen de waardigheid van ons mensen

Verslag van een misdaad

Het artikel op http://webarsiv.hurriyet.com.tr/2000/12/22/274592.asp

verscheen in de krant Hurriyet van 22 december 2000 en verteld over zwerfhonden die door de gemeente Sariyer levend gedumpt zijn in een steengroeve in de gemeente.

Het artikel noemt de nummerplaat van de gemeente auro die 3 x per week na 20.30 honden op haalt in de wijk om dan rond 3.00 met een wagen vol met honden bij de steengroeve aan te komen. Sommige van de honden leven nog, ander zijn dood of bewusteloos alle worden gedumpt. In de vroege ochtend komen dan de vrachtwagens die vuil en aarde op de honden gooien.

Buurtbewoners zijn getuige geweest van deze moord.

We zijn nu 8 jaar verder. Turkije heeft een dierenbeschermingswet, maar er is nog niets veranderd de dieren lijden nog steeds.

 

Gesprek met de burgemeester van Sariyer/Istanbul Yusuf Tulun

Vorige week zijn we bij Yusuf Tulun de burgemeester van de deelgemeente Sariyer geweest. We hebben hem vragen gesteld voer de honden die in de bossen gedumpt worden, het niet samenwerken met vrijwillige dierenbeschermers en het feit dat vrijwilligers geen toegang hebben tot het herstellingsoord/asiel in Kisirkaya.

Yusuf Tuluns woorden zijn een duidelijke getuigenis van de illegale praktijken van de gemeente Sariyer. Hier volgt een samenvatting van zijn woorden:

De wet ter bescherming van de dieren is walgelijk. Ik moet doen wat de burgers zeggen. De mensen hebben op mij gestemd de honden niet. De bevolking wil geen honden op straat. Waarom zou ik ze weer terug moeten plaatsen in hun territorium. Ik laat ze oppakken, naar Kisirkaya brengen en vervolgens worden ze gedumpt in- hun natuurlijke leefgebied- de bossen. Ik wou dat vergiftigen weer toegestaan was. We zoveel verplichtingen/plichten anders dan de honden. Ik zal niet samenwerken met vrijwilligers. En ze mogen het asiel in Kisirkaya niet in. Dit probleem kan alleen opgelost worden door de stad Istanbul en door de deelgemeentelijke autoriteiten. Zij moeten alle honden vangen en ze vervolgens op plekken ver van de stad dumpen. Dierenvrienden kunnen ze daar dan te eten geven als ze dat zo nodig willen.

Mesude özturk and Meral Basarn, de personen die verantwoordelijk zijn voor het asiel van de deelgemeente Sariyer, zijn vanzelfsprekend dezelfde mening toegedaan. Zij zeggen dat als de bevolking klaagt de betrokken honden opgepakt worden om vervolgens buiten de stad gedumpt te worden.
Met andere woorden: We geven niets om de wet.

De twee rechtszaak van het EHDKD tegen de deelgemeente Sariyer zijn nog steeds niet afgesloten. Wij zullen onze juridische strijd niet staken voor er een eind gekomen is aan deze illegale en onmenselijk wrede praktijken. We zullen niet toestaan dat dieren op deze wijze gemarteld worden.

Wij roepen u op een protest brief te sturen naar Yusuf Tulun ozelkalem@sariyer.bel.tr, fax. 2122429938

Dieren worden gekweld omdat er tulpen geplant moeten worden.

Elk jaar gebeurd hetzelfde; als het tijd is om de tulpen te planten in de parken van Istanbul worden de gesteriliseerde en geente honden uit deze gebieden, zoals Taksim, Emirgan Park, Macka Park en Yildiz Park, opgepakt door personeel van de gemeente en naar het Hasdal asiel gebracht om daar een afschuwelijk leven te lijden in de kleine hokken met hun natte vloeren.

Volgens wet nr. 5199 zijn gemeentelijk asielen plekken waar honden gebracht dienen te worden voor een kort verblijf om te herstellen van hun sterilisatie. De wet verplicht de gemeentes de honden na sterilisatie terug te plaatsen in hun oorspronkelijke territorium.

Wij eisen dat de wet uitgevoerd wordt en dat de dieren gevangen in de parken onmiddelijk teruggeplaatst worden in hun territorium.

Wij verzoeken u, uw stem te laten horen om deze wanpraktijken te stoppen.

Schrijft u a.u.b. naar:

IBB Health Departmant Head Mehmet Yildirimmyildirim@ibb.gov.tr

IBB Major Kadir Topbas
baskan@ibb.gov.tr

We hebben een samenwerkingsovereenkomst gesloten met TGEV

TEGV is een vrijwilligersorganisatie die zich in heel Turkije inzet voor aanvullend onderwijs op vrijwillige basis. Kinderen in de leeftijd van 6 tot 17 jaar kunnen, na schooltijd, deelnemen aan lessen en projecten in de 65 vaste en een aantal mobiele centra van TEGV. Het onderwijs vult aan daar waar de staat te kort schiet. De nadruk wordt gelegd op de vorming van bewust denkende, kritsiche en ondernemende jongemensen.
We zullen ons educatieve programma over de dieren eerst in de 8 centra in Istanbul verzorgen en daarna zijn we ook gevraagd voor de andere centra in Anatolie..

Vorige week waren we in de centra in Findikzade en Beykoz.

We planten het zaad voor de toekomst en we geloven dat Turkije over 20 jaar een land zal zijn waar die niet langer gemarteld worden.

5 december

Vandaag zijn we op de Tayakadin basischool geweest.

Vandaag zijn we samen met het SHKD naar de Tayakadin school geweest om voorlichting te geven over dierenwelzijn.
Tayakadin is een arm dorpje buiten Istanbul. Vorig jaar hebben we hier ook al een educatief programma verzorgd dit was blijkbaar goed bevallen want voor vandaag had de schoolleiding ons opnieuw uitgenodigd. We hebben 3 groepen van 100 kinderen les gegeven. De leerlingen deden allemaal enthousiast en geïnteresseerd mee. We waren blij dat ze zich nog veel van ons bezoek van vorig jaar herinnerde. Tot ons grote genoegen zagen we ook dat de school 3 zwerfhonden verzorgde die vorig jaar door het SHKD waren gesteriliseerd.

Onze speciale dank gaat uit naar Intervet en Mc Donalds voor de door hun aan de leerlingen geschonken puzzels, melk, donats en vruchtensap.

Langs de weg gedumpte honden

Onderweg naar Tayakadin kwamen we op de meer verlaten stukken snelweg veel door de deelgemeentes gedumpte honden, vertwijfeld op zoek naar iets eetbaars, tegen. Omdat we wisten dat deze honden 3 x per week door één van onze vrienden gevoerd worden waren we niet al te ongerust over hen. Onze zorg gaat uit naar die honden die ver van de bewoonde wereld diep in de bossen waar geen mens bij ze kan komen gedumpt zijn.

Ook kwamen we op een open plek 20 pups tegen. Zij zijn vermoedelijk 1 of 2 dagen geleden gedumpt. Ze hadden honger. We hebben ze gevoerd met het eten dat wij altijd in onze auto's hebben liggen.

We returned back, encouraged by the success of our education program, and very sad to see the dumped dogs struggling to live in deserted areas.

We aanvaarde onze terugreis bemoedigd door het succes van ons educatieve programma maar verdrietig door de aanblik van de, in verlaten gebieden, voor hun leven vechtende honden.

23 oktober

BURCU OVACIK exposeert

Onze lieve vriendin Burcu Ovacik houdt een expositie van haar werk en alle inkomsten hiervan zal zij doneren aan het EHDKD.

Breng een bezoekje aan haar website voor informatie over haar werk

Wij nodigen een ieder van harte uit een bezoekje te brengen aan de expositie.

7 oktober

Vrijwilligers en sympathisanten van het EHDKD vierden Wereld Dierendag.

12 september

Erdogan krijgt een brief van PETA "de ambassadeur van de honden"

PETA Duitsland eist humane behandeling van zwerfhonden en katten en van de dieren in de asielen.

Gerlingen/Ankara

PETA de internationale dierenrechten organisatie afdeling Duitsland, heeft een brief naar de heer Erdogan gestuurd waarin ze hem feliciteerden met het feit dat zijn partij herkozen is. PETA, in Duitsland de ambassadeur voor de honden verzocht Erdogan de zwerfhonden en katten en de dieren in de asielen te beschermen. PETA Duitsland beschikt over verschillende documenten waaruit blijkt dat in veel steden in Turkije de honden en katten zeer slecht behandeld worden.

De heer Herald Ullman, directeur van PETA Duitsland stelde:"Gedurende uw regeringsperiode is de dierenwelzijnwet aangenomen en het Europees verdrag voor bescherming van huisdieren ondertekend. Alhoewel er sinds deze wettelijke stappen genomen werden 3 jaar is verstreken, blijkt er in de praktijk nauwelijks iets bereikt te zijn".

PETA Duitsland heeft kritiek op het feit dat honden uitgehongerd worden, op afschuwelijke manieren gedood worden, of dat zij zonder verzorging in asielen achter gelaten worden en andere weer in afgelegen, onbewoonde gebieden gedumpt worden.

Vervolgens stelt Ullman:"u zult ook aangeslagen zijn bij het zien van de foto's en video die wij u als bijlage sturen. Deze gruwelijke praktijken zijn onacceptabel voor ieder fatsoenlijk mens. Schepsels die ook pijn voelen mogen niet zo behandeld worden".

PETA Duitsland eist van rdogan dat zwerfdieren gevalen en geseriliseerd worden om vervolgens weer vrijgelaten te worden op de plaats waar zij gevangen werden en dat asielen beheerd en gecontroleerd worden volgens vaste normen.

Afgelopen juni startte PETA al een campagne voor de Turkse zwerfdieren en heeft zij een brief gestuurd naar alle Turkse consulaten en de Turkse ambassade in Berlijn.

PETA Duitsland heeft samen zamen met haar zusterorganisaties, meer dan 1.6 miljoen supporters en is de grootste dierenbeschermingsorganisatie ter wereld. Het doel van de organisatie is geweld tegen dieren op te sporen en het publiek voor te lichten zodat alle dieren onder betere omstandigheden zullen leven.

Sprakeloos

sprakeloos 

Deze gruwelijke beelden van dorpelingen uit Bingol in Turkije die bezig zijn een beer te doden die tracht water te drinken uit een meer, zijn niety representatief voor de Turkse bevolking die van nature meevoelend zijn.

Dit soort geweldadige incidenten dienen echter streng bestraft te worden. Ons geweten zal geen rust kennen tot dit gebeurd is.

Stuur alstublieft uw eis tot het verzwaren van de strafmaat in zaken die de Dierenbeschermingswet schenden.

bimer@basbakanlik.gov.tr
bilgi@osmanpepe.gov.tr

Vaarwel Nurten Akoral

Eén van de oprichtsters van de Turkse dierenbeschermersbeweging is van ons heen gegaan.

Nurten Akoral stierf toen zij trachtte haar honden en katten te redden uit de bosbranden bij Bodrum

Een leven dat aan dieren gewijd was eindigde in een poging ze te redden.

Haar leven is een epos over een mens dat zich in dienst had gesteld van degene die haar nodig hadden.

Dat zij in vrede ruste.

Er gloort licht aan het eind van de tunnel

Het hoofd van het stedelijk veterinair departement, Dhr. Hasan Gençdal toont nieuwe initiatieven; hij heeft de opdracht gegeven dat in de asielen die door de gemeente gerund worden, 7 dagen per week een dierenarts aanwezig moet zijn. Tot nu toe was er tijdens de weekends en op feestdagen geen arts aanwezig..

Ook heeft de heer Gençdal opdracht gegeven dat zieke of gehandicapte dieren medisch behandelt moeten worden in het dierenziekenhuis van Fatih.

Wij feliciteren de heer Gençdal met deze beslissingen.

Wij juichen elke daad die het lot van de zwerfhonden verbetert toe.

Internationale filmfestival over rechten "STEPS"

"Onze"film "Ghosts of the City, is toegelaten tot de internationale competitie op het film festival STEPS in Kiev, Ukraine, op Wereld Dierendag 4 oktober 2007.

Als u de film geproduceerd in opdracht van EHDKD( geregiseerd door Mert Basaran, Engels gesproken commentaar Richard Dooley, coördinatie Ivan Jimenez en gesponsord door Stichting ActieZwerfhonden en Stichting WereldAsielen uit Nederland) nogmaals wilt zien klik dan op ondertstaande afbeelding.

 

Tijdversilling

Als gevolg van de constante stroom van verdachtmakingen die het Ministerie van Binnenlandse Zaken en het hoofdkwartier van politie ontvingen van de bekende mensen, zijn alle documenten en financiële papieren van het EHDKDdoor de Departement van burger organisatie van de gemeente Istanbul, aan een nauwkeurig onderzoek onderworpen.

Today, as we received our documents back, we were congratulated by the authorities for our activities and financial records to be clean and legal. We have always spend with utmost accuracy every penny donated to us for animals in need. We are proud that this has been proved now.

Vandaag hebben we onze papieren teruggekregen met de felicitatie van de autoriteiten omdat al onze activiteiten en de fianciele administratie volkomen helder en legaal zijn gebleken.

We hebben iedere aan ons gedoneerde cent altijd naar eer en geweten besteed en geadministeerd.

We zijn trots dat dit nu ook door derden bewezen is.

We zijn benieuwd wat de volgende verdachtmakingen tegen ons zullen zijn. Laat het dit keer ins hemelsnaam iets zijn dat meer creativiteit en intellect getuigt.

Arif is gaan vissen......

Arif Eker, hoofd van het veterinaire departement van Istanbul is overgeplaatst naar het departement van producten van de zee. Als zijn opvolger is de heer Hasan Gencal benoemd met Huner Ozturk als plaatsvervanger.

Wij hopen dat dit het begin van een nieuw tijdperk zal zijn en dat de uitvoering van de sterilisatie campagnes zal gebeuren zoals de wet het voorschrijft en de gesteriliseerde honden weer vrijgelaten zullen worden in hun oorspronkelijke territorium i.p.v. in afgelegen bossen. Wij verwachten dat het nieuwe team in samenwerking en open dialoog met de dierenbeschermingsorganisaties aan een oplossing voor het straathondenprobleem in Istanbul zal werken.

Wij zullen geen moment twijfelen een nieuwe rechtszaak aan te spannen als mocht blijken dat er weer in strijd met de Dierenbeschermingswet gehandeld wordt.

Voorlichtingsdag op de lagere school in Tayakadin

Op 6 juni waren we te gast in Tayakadin. Tayakadin is dorpje in de periferie van Istanbul, waar de gemeentes honden dumpen. In 3 groepen hebben we 300 leerlingen verteld over de zwerfhonden, hoe ze hier gekomen zijn en dat het, net als mensen, levende wezens zijn met gevoelens als honger, pijn en dorst en hebben we ze gevraagd de honden met mededogen te behandelen.

De kinderen hebben het interactieve programma, gepresenteerd door dierenarts Murat Bekhan, met plezier en aandacht gevolgd.

Na de "les"kregen de kinderen, door Frito_Lay en Mc Donalds aangeboden snacks en drinken en konden ze naar de show van Ronald de clown kijken..

Volgens ons was de dag voor de kinderen net zo onvergetelijk als voor ons. Toen we weer naar huis gingen, hadden we een hoop geleerd.

Onze dank gaat uit naar Turkan Hoca op wiens uitnodiging wij gekomen zijn en aan alle leerlingen en leerkrachten van de school die de les bijwoonde en natuurlijk naar de directie van Frito_Lay en Mc Donalds die de dag ondersteund hebben.

Door op onderstaande link te klikken kunt u de diashow van de dag zien.

http://www.flickr.com/photos/8722765@N07/show/

Twee rechtszaken tegen de (deel)gemeente Sariyer

Op 25 mei 2007 zijn de voorzitter van het EHDKD, Deniz Bingol en haar advocaat naar de openbare aanklager van Sariyer geweest om een rechtszaak aan te spannen tegen de burgemeester Yusuf Tulun, het hoofd van de (deel)gemeentelijke politie en de leden van het gemeentelijk team van hondenvangers.

Hieronder een samenvatting van de klacht die als grondslag het bepaalde in de dierenbeschermingswet heeft:

De (deel)gemeente dumpt honden in de bossen waar zij uiteindelijk zullen sterven omdat ze niet weten hoe er te overleven. Het is voor deze dieren onmogelijk om in de natuur te overleven. Van tijd tot tijd worden er zelfs honden die een baas hebben gedumpt in de bossen rond Kmerburgaz.
Lale Halimoglu een inwoonster van deze streek, heeft een zaak tegen de gemeente aangespannen waarin zij compensatie eist voor het materiele en emotionele verlies dat zij lijdt, nu haar hond is meegenomen door de (deel)gemeente.

"Ook vinden er op de weg van Kemerburgaz verkeersongelukken plaats als gevolg van dit illegale en ontverantwoordelijke gedrag. Enkele ernstige ongelukken werden veroorzaakt door honden die de weg op sprongen in hun zoektocht naar hun oorspronkelijke leefomgeving of voedsel.Verantwoordelijk hiervoor is de (deel) gemeente die de honden niet volgens de regels van de dierenbeschermingswet vangt en na hun sterilisatie verzorgt".

Steriliseer, vaccineer en dump in het bos

Bijna alle plaatselijke (deel)gemeentes dumpen de honden, na sterilisatie, in het bos.
De honden sterven vervolgens van de honger of doordat ze elkaar in gevechten verscheuren.
Dierenbeschermers en sommige organisaties, onder wie het SHKD, proberen voedsel naar de honden te brengen en de gewonde, zwakke en schurftige honden te redden.
Rondom de steden vindt een enorm bloedbad plaats.

Hoort alstublieft het huilen uit de bossen en blijf er niet gevoelloos onder.

Alstublieft, realiseer u wat er met de dieren gebeurd als u de gemeente belt om ze weg te komen halen.

Onderstaande films werden gemaakt tijdens voeder en reddingsoperaties van het SHKD.

Voor groter beeld klik hier

Voor groter beeld klik hier

Voor groter beeld klik hier

Voor groter beeld klik hier 

Voor groter beeld klik hier 

Honden gedumpt in Tepecik

Bijina een maand geleden zijn 35 honden gedupt in Tepecik in de buurt van het Buyukcekmece meer. Kort geleden zijn er weer 10 honden bijgekomen. Sommige zijn zo mager dat ze op een skelet lijken. De meeste hebben blauwe oormerken, sommige witte van de stad Istanbul. Op één van de foto's ziet u een hond de botten afkluiven van een andere hond die gestorven is nadat hij een maand geleden hier gedumpt is.

En de gruwelijkheden van de gemeentes gaan door.

EHDKD's nieuwe campagne over dierenmishandeling

Blijf alstublieft niet overschillig onder het leed dat duizenden dieren die op de straten voor hun leven vechten aangedaan wordt.
Steunt u alstublieft deze actie om een eind te maken aan deze wreedheid en werk mee aan het verspreiden van deze in opdracht van het EHDKD gemaakt film.

Met onze speciale dank aan Ms. Gülümser Kermen, Ms. Ceren Kul en alle mensen van Alice BBDO die hun tijd, energie en kennis besteedde aan de productie van deze film.

 

Mrs. Verheugen's bezoek aan de Kadir Topbas, de burgemeester van Istanbul.

Op 17 april 2007 heeft Mrs. Verheugen, echtgenote van de vice president van de EU en goodwill ambassadeur van Pro Animale, samen met Mrs. Votke, de voorzitster van Pro Animale, een bezoek gebracht aan Kadir Topbas

Mrs. Verheugen begon met het noemen van het succes van het Osmangazi project, dat een voorbeeld kan zijn voor heel Europa en het Karacabey Beren centrum, beide tot stand gekomen in nauwe samenwerking met Pro Animale. Vervolgens stelde zij zich goed te realiseren wat een zware taak het steriliseren van de zwerfhonden in Istanbul is. Zij bood namens de EU alle benodigde hulp in de vorm kennis overdracht aan, die nodig was om het project, dat een eind zal moeten maken aan de zwerfhondenproblematiek in Istanbul, te laten slagen

Onze vertegenwoordigster die ook bij het gesprek aanwezig was, wees de burgemeester nogmaals op het feit dat vele deelgemeentes de gesteriliseerde honden, in grote getalen in de bossen dumpen.

Mr. Topbas gave an instruction to Mr. Mehmet Yildirim, the head of the Health Department, to organize a meeting and invite all managers of veterinary departments of regional municipalities with the purpose of forming a coordination between the municipalities. Ms Verheugen reminded Mr Yildirim that EHDKD will be in close contact with him on her behalf, to take information about the outcomes of the meeting and she expressed her wish that this meeting will be hopeful for the stray animals of Istanbul.

Mr. Topbas heeft hierp de heer Mehmet Yildirim, hoofd van het departement van Gezondheid, de opdracht gegeven een overleg te organiseren met alle hoofden van de veterinaire departmenten van de regionale (deel)gemeentes teneinde tot een samenwerking te komen.
Mevrouw Verheugen wees de heer Yildirim er op dat het EHDKD, de ontwikkelingen op de voet zal volgen en haar op de hoogte zal houden.

Zij benadrukte dat zij wenste de bespreking hoop zou geven voor de zwerfhonden van Istanbul.

BLOEDBAD ZONDER EIND

Guler Gulhan schreef ons het volgende:

Anderhalf jaar geleden, werden ongeveer zestig gecastreerde honden aan hun lot overgelaten in het Tepecik gebied vlak bij het Buyukcemece meer. Sindsdien, gaan wij er om de dag heen om de honden te voeden. Afgelopen week vonden wij vijfendertig andere honden die daar ook gedumpt waren. Ze zagen er zo dun uit alsof ze rechtstreeks uit een concentratiekamp kwamen.Onder hen moeders met puppies zo groot als de palm van een hand. De nieuwkomers zijn zelfs bang om te komen eten als we ze voedsel brengen, want de honden die al anderhalf jaar in dit gebied “wonen” accepteren ze niet in de groep. Alle honden zien er schrikbarend uit en hebben een label in hun oor van de gemeente Istanbul. Op dit label staat nummer waardoor er niet precies te traceren valt waar ze vandaan komen. Zelf heb ik de puppies mee naar huis genomen om een goed thuis voor ze te zoeken maar ik te kampen met problemen met het vinden van voldoende voedsel voor de honden.

Historicus Murat Bardakci schreef in zijn werk, dat in het eerste kwart van de negentiende eeuw, onder het bewind van Muhmet de Tweede, alle honden in Instanbul werden verzameld en om vervolgens gedumpt te worden op het eiland Oxeia. De inwoners die het gehuil van de honden hoorden protesteerden onder het motto ‘het mishandelen van deze honden zal ons ongeluk brengen. Breng de honden terug!’ De honden die de verbanning naar het eiland hadden overleefd werden teruggebracht naar de stad en achtergelaten op straat.

Jammer genoeg hebben noch de inwoners noch de plaatstelijke gemeenten van Instanbul tegenwoordig de gevoeligheid die hun voorouders toonden. Komt er ooit een eind aan dit bloedbad? Wanneer zullen de inwonders van Instanbul weer het gehuil uit de bossen en andere streken horen?

2 april

Op weg naar een nieuw Marmara drama?

Nauwelijks honderd jaar nadat alle zwerfhonden van Istanbul gedeporteerd werden naar het eiland Hayirsizada in de Marmara Zee, om daarom te komen van de honger, schijnt de geschiedenis zich te herhalen.

Het verschil is dat de honden nu in de bossen gedumpt worden. Het resultaat is hetzelfde; niemand kan hun huilen horen

Een ander verschil is dat de honden die nu gedumpt worden gesteriliseerd en gevaccineerd zijn en als teken hiervan een oormerk dragen.

Verder zijn veel van deze dieren, waarvan sommigen nog pups, ziek, sommigen bloeden zelfs nog, door de ondeskundige sterilisaties verricht door de gemeentelijke dierenartsen.

Een groot verschil: we spreken 2007 en niet het prille begin van de 20ste eeuw.

Er is is niets veranderd; eerder het tegendeel....

In de bossen rond Istanbul sterven honden van honger en dorst. Honden die door de dierenvrienden uit Istanbul vanuit het diepst van hun hart gemist worden. Ja, daarom brengen dierenvrienden voedsel naar de bossen....een druppel in de oceaan...nee een signaal!

Arif Eker laat ook voedsel naar de bossen brengen; wat een hypocrisie

Laat uw protest horen

cumhurbaskanligi@tccb.gov.tr

dib@basbakanlik.gov.tr

aaksu@icisleri.gov.tr

info@istanbul.gov.tr

mehmetuysal@istanbul.gov.tr

baskan@ibb.gov.tr

mehmet.yildirim@ibb.gov.tr

arif.eker@ibb.gov.tr

mustafa61@yahoo.com

musaa@kkgm.gov.tr

eozkok@hurriyet.com.tr

Please write your protest letters to the addresses above.

BOLLUCA 27 maart 2007

Zoals eerder bericht dumpen alle deelgemeentes en Istanbul stad zelf, honden in de bossen net buiten de stad. Sommige hondenkomen om van de honger, andere proberen voedsel te vinden in de nabijgelegen wijken, waar ze niets dan ellende wacht en ze veelal vergiftigd worden.

Een van de plaatsen waar dit gebeurd is Bolluca. Dierenvrienden proberen nu niet alleen de honden uit de bossen te redden, maar ook de honden die naar de wijken trekken. Nadat vele honden in Bolluca vergiftigd zijn hebben dierenvrienden een in aanbouw zijn gebouw gehuurd en hier 13 honden in een donkere kamer onder gebracht, om ze zo van een vergiftigingsdood te redden.

Wij(EHDKD) hebben de plek bezocht en troffen de honden in een erbarmelijk conditie aan. De dierenvriende brachten de honden 2 x per week voedsel.
Wij hebben de honden meegenomen en naar het bos-asiel van het SHKD gebracht.

Noch het brengen van voedsel naar het bos, noch het opsluiten van honden in donkere gebouwen of asielen is een oplossing.
De gemeentes moeten gaan handeleconform de Dierenbeschermingwet en de gesteriliseerde honden terugplaatsen waar zij oorspronkelijk vandaan komen.
Verder moet de bevolkinggeleerd worden de teruggeplaatste honden te tolereren.

Dit alles laat duidelijk zien dat ongemotiveerder en inefficiente gemeente ambtenaren, die jarelang niet anders gedaan hebben dan de honden vergiftigen, niet geschikt zijn om een sterilisatieproject correct uit te voeren.
Teneinde het project succesvol te laten zijn is samenwerking met en toezicht van de dierenbeschermingsorganisaties nodig.
De gemeenten hebben een goed project veranderen in een kwelling voor de honden.

22 maart

Slachting in alle districten van Istanbul

Gisteren hoorden wij dat het hondenvangers team van de deelgemeente Sariyer 20 honden in Arikoy gevangen heeft. De meeste van deze honden waren gesteriliseerd en geënt door het EHDKD. Eén van de honden was op onjuiste wijze door de ondeskundige dierenartsen van AIG gesteriliseerd en verloor sindsdien bloed.

We hebben contact gezicht met het hoofd van het vangteam, Korhan Edibali, die ons zonder meer vertelde "dat het de plicht is van iedere deelgemeente om de honden zonder eigenaar te vangen, ook al heeft de hond een oormerk waaruit blijkt dat hij/zij gesteriliseerd en geënt is." Hij vertelde verder dat de honden elders weer vrijgelaten werden. Met dit elders bedoelte hij vast en zeker de bossen rond Istanbul, aangezien alle bossen op het moment vol zijn met honden die daar achter gelaten zijn om van de honger om te komen.

Deze daden zijn in strijd met de Dieren beschermingswet 5199, welke zegt dat het de plicht van iedere deelgemeente is om alle zwerdieren te steriliseren en vervolgens weer vrij te laten op de plek waar ze gevangen zijn.

Jammer genoeg doen alle deelgemeentes, alsook Istanbul stad het zelfde. Alle zwerfhonden worden gevangen en vervolgens, al dan niet gesteriliseerd, in de bossen gedumpt. De bossen in en rond Istanbul zijn vol met van honger omkomende honden.
Het sturen van voedsel naar de bossen, is een goedkope actie van Arif Eker om de dierenbeschermers voor de gek te houden, de oplossing is immers niet het sturen van voedsel naar de bossen, maarte stoppen met het dumpen van honden in de bossen en te doen wat de Dierenbeschermingwet voorschrijft.

Alle dierenbeschermers moeten de contact op nemen met de bestuurders van de gemeente waarin zij wonen om protest aan te tekenen tegen deze illegale acties.

Voor Sariyer, wordt u verzocht te bellen met of te e-mailen naar Yusuf Tulun, de burgemeester van Sariyer tel.:212 242 7576 of e-mail yusuftulun@sariyer.bel.tr en met Ali Usta, plaatsvervangend burgemeester en verantwoordelijk voor de slachtingen : 0533 2912475

De navolgende foto's in Istanbul gemaakt.
De dode hond, met het oormerk van de gemeente Istanbul (merk ten teken dat de hond door de gemeente Istanbul gesteriliseerd is) is slechts 3 maanden oud, geopereerd en vervolgens gedumpt met het gaas nog op zijn wond.

De laatste foto toont honden, gedumpt in een gebied waar geen voedsel te vinden is. Dierenbeschermers proberen 1 of 2 keer per week voedsel naar dit gebied te brengen.

Zoals de beelden laten zien is er voor wat betreft de handelswijze van het Veterinaire departement van de stad Istanbul nog niets veranderd. Honden worden, door onervaren artsen, op een onzorgvuldige wijze geopereerd om vervolgens, nog voor de wond genezen is, op plekken waar ze niet thuis horen, verstoken van voedsel, gedumpt te worden.

Wanneer zal deze kwelling eindelijk ophouden. Wanneer zullen we eindelijk niet meer van deze verschrikkelijke beelden te zien krijgen.

Wanneer zullen de mensen die hier verantwoordelijk voor zijn, dat deze dieren ook schepselen van God zijn en een recht op leven hebben.

7 maart

Van het departementen van Landbouw van Abana
Aan het gemeentebestuur van Abana

Het is verplicht verdachte katten en honden tegen rabiës in te enten volgens artikel 119 van het ministerie van Landbouw artikel 3285 van de regelgeving op Dierenwelzijn.
Dit artikel houdt in: gemeentebesturen en dorpsraden dienen het bezit van honden en katten te registreren.
De controle hiervan wordt uitgevoerd door dierenartsen die in dienst zijn van de staat.
Honden moeten voor het eerst ingeënt worden op een leeftijd van 3 maanden en katten als ze 6 maanden oud zijn.
De inentingen moeten elk jaar herhaald worden om rabiës te voorkomen.
Alle dieren die ingeënt worden staan geregistreerd bij de staat.
Dieren zonder inentingspapieren worden afgemaakt.
In het verlengde van deze regeling heeft de “Animal Protection Coucil”van onze stad, in een overleg op 25 december 2006, onder voorzitterschap van de assistent gouverneur Nurettin Ates, om alle honden en katten uit onze stad te registreren.

Om deze reden, moeten eigenaren van katten en honden in ons gebied geregistreerd worden door hun voor- en achternaam door te geven.
Deze registratie moet afgerond zijn voor, en de gegevens moeten opgestuurd worden naar het Ministerie van Landbouw op 23 februari 2007.

District Gouverneur Abdulmuttalip Askoy

In deze brief aan de gemeenten in Abana wordt een verwijzing gemaakt naar artikel nr. 3285 waarin staat dat alle dieren die niet geregistreerd staan onder de naam van hun eigenaren zullen worden afgemaakt. De uitvoering van dit artikel mag alleen wanneer de gemeente bekendmaakt dat een quarantaine gebied bij een geval van rabiës geen nut heeft.

In deze officiële brief wordt het artikel uit zijn verband gerukt en beschouwd als iets veel voorkomends.
Wij begrijpen hieruit dat het de bedoeling is dat alle zwerfdieren en dieren die niet officieel geregistreerd zijn zullen worden afgemaakt.
Deze brief is een duidelijke tegenstelling van de Animal Protection Law en de schrijver hiervan pleegt een misdrijf.

 

Vandaag is deze mededeling ingetrokken

In een brief die wij vandaag, als antwoord op ons artikel ontvingen, schrijft Dhr. Aksoy, de gouverneur van Abana"the medeling via de openbare luidsprekers, dat alle ongeregistreerde dieren zullen worden gedood en vernietigd, was een fout van het ministerie van Landbouw en verkeerd begrepen door de bevolking. De mededeling is gecorrigeerd met de toevoeging dat alle handelingen conform de Dierenbeschermingswet uitgevoerd dienen te worden.

Wij danken een ieder die het bestuur gewezen heeft op het feit dat ze in overeenstemming met de wet moeten handelen. Wij zijn van mening dat dit een goed voorbeeld is van hoe NGO's (organisaties zonder winstoogmerk, handelend in het publiek belang) een cruciale rol kunnen vervullen bij het handhaven van de wet.

2 maart

Deze foto's zijn gemaakt in een gemeentelijk asiel in Istanbul.

Het feit dat er gebruik gemaakt wordt van een verouderde techniek in plaats van de endoscopische techniek die nu door de meeste dierenartsen gebruikt wordt, laat de onervarenheid van de gemeentelijke dierenartsen zien en toont aan op wat voor onbarmhartige en inhunabe wijze de gemeente de dieren behandelt.

Is dit de wet???

De navolgende beelden zijn opgenomen op 18 februari in Bebek/istanbul.

Een groep politieagenten heeft een onschuldige hulpeloze man en zijn honden op een verbazingwekkende geweldadige manier behandeld.

De man smeekte de agenten hem te slaan maar niet zijn dieren.

Het slachtoffer is te bang voor represailles om aangifte te doen, dus voor hem kunnen we niets betekenen.

Echter, als dierenbeschermingsorganisatie wil het EHDKD, de politieagenten voor het gerecht dagen inzake dierenmishandeling en overtreding van de Turkse dierenwelzijnwet.

Zolang de autoriteiten een dusdanige minachting en onverschilligheid voor de rechten van mens en dier ten toon blijven spreiden, zullen wij, het volk van Turkije doorgaan met protesteren en het verkrijgen van ons recht via justitiële weg.

Hopelijk komt eens de dag dat iemand zich zal realiseren dat dit soort gedrag onacceptabel is in een democratisch land op de drempel van Europa.

Dit zijn beschamende, barbaarse beelden waar iedere inwoner van Turkije tegen in opstand moet komen.

http://potibey.sitemynet.com is opgezet om verslag te doen van het juridische gevecht van een man ter verdediging van zijn hond. Men wilde hem uit zijn flat zetten, die eigendom was van de regering. De flats worden bewoond door ambtenaren. De betrokken man klaagde de regering aan en de rechtszaak duurt nog steeds voort. Het blog is geschreven alsof de hond Potibey aan het woord is. Bezoekt u aub het blog en laat een boodschap ter ondersteuning en aanmoediging achter.

We hebben gisteren een opmerking van een van onze lezers ontvangen. Aangezien er misschien meer mensen zijn met dezelfde twijfels vinden wij dat we hier speciale aandacht aan moeten geven, en de opmerking persoonlijk moeten beantwoorden.

Anoniem schreef: Hoe kan het dat in een Turks land, waar uw publiek uit Turken zou moeten bestaan (zij zijn tenslotte degene die u probeert te onderwijzen), deze website tweetalig is? Werkt het zo in Spanje? En waarom hebben slechts 4 mensen een bericht achter gelaten, en zijn die alle vier in het Engels? Misschien bereikt het zijn doel niet zoals de rest? Waarom zou Arif Eker moeten aftreden? Heeft iemand eraan gedacht wat er daarna zou kunnen gebeuren? Wie weet of er niet iemand voor hem in de plaats komt die nog veel erger is?

Ons antwoord:

Beste Lezer,

Dit blog is niet tweetalig, maar zelfs viertalig. Het is namelijk niet alleen in het Turks en Engels geschreven, maar ook naar het Duits en Nederlands vertaald. De links naar de andere talen staan links, onder de lezersteller die in hoog tempo de 41.000 nadert!

Deze website is meertalig omdat ons doel tweeledig is. Aan de ene kant proberen we mensen te informeren over de dierenwelzijnsituatie in Istanbul, en hopen daarmee de bewustwording te verhogen. We hopen hen zo aan te zetten ons voorbeeld te volgen en zich in te zetten tegen diegene die dagelijks weer de Turkse dierenwelzijnwet breken. Aan de andere kant maken we wat hier aan de gang is wereldkundig. Als dit blog alleen in het Engels zou zijn geschreven dan zouden we uw ongerustheid begrijpen, maar dat is, zoals uitgelegd, niet het geval. Als het alleen in het Turks zou zijn geschreven dan zouden we zeggen dat u een breder publiek verwaarloost. Onder onze lezers bevinden zich invloedrijke EU-leden en dierenwelzijnorganisaties uit het buitenland. Zij investeren aanzienlijke geldbedragen en middelen in dierenwelzijnkwesties in Turkije, en verdienen daarom, zoals zij zelf ook verzoeken, geïnformeerd te worden. Engels, Duits en Nederlands zijn talen die worden gesproken in landen waar de mensen om deze kwestie geven, landen waar Turkije zich graag op dit front mee zou verenigen. Er is geen Chinese of Arabische versie om redenen die hier precies tegenovergesteld aan zijn. De websites van de meeste Turkse NGO’s (niet-gouvernementele organisaties) zijn tweetalig, en dat geldt niet alleen voor NGO’s maar voor alle organisaties ter promotie van toerisme en industrie. We zouden moeten streven naar een vertaling van dit blog in zoveel mogelijk talen. De vraag is niet of het naar het Engels vertaald moet worden, maar om te proberen om het naar zoveel mogelijk talen te vertalen. Ik ben er van overtuigd dat elke NGO dit met mij eens zal zijn.

Uw bericht impliceert dat veranderingen in deze Turkse staat van binnenuit moeten komen en dat zijn wij volkomen met u eens. Maar de veranderingen zullen pas komen als er zowel van binnenuit als van buitenaf, samen actie ondernomen wordt. Wij doen beide. Ik denk niet dat dit de gelegenheid is om u uit te leggen welke rol internationaal toezicht speelt in de nauw met elkaar verbonden economie en politiek van vandaag de dag.

Sommige mensen laten een commentaar achter, andere niet. Zo zit het in elkaar. We zijn hier niet om commentaren te verzamelen maar om de zichtbaarheid te verbeteren en gewetens aan te sporen. In krantenblogs die geheel in het Turks zijn laten mensen soms ook geen commentaar achter. Het hangt er gewoon van af hoe goed het bericht gepromote wordt. We weten ook zeker dat in sommige gevallen de mensen zich zo schamen voor wat ze zien, dat ze niets te zeggen hebben; ze zijn sprakeloos. Dit is precies de reden dat ons eerdere bericht, ‘the Trailer of Ghosts of the City’ overspoeld werd met opmerkingen, omdat men weet dat wij beide manieren van aanpak combineren in een oprechte poging het probleem op te lossen. De “carrot en stick” aanpak wordt al heel lang toegepast in internationale zaken: wanneer je de ezel wortels geeft is hij voldaan en weigert te gaan.

Wat betreft het komen van iemand nog erger in plaats van Arif Eker. Die mogelijkheid bestaat, maar die bestond ook na Hitler maar hij werd verwijderd, de mogelijkheid bestond ook na Nixon maar hij werd in staat van beschuldiging gesteld, de mogelijkheid van een erger systeem na de Apartheid bestond ook maar de Apartheid werd afgeschaft. Kohl, Aznar, Berlusconi, corrupties en absurditeiten kunnen in een Europese democratie niet gerechtvaardigt worden. En er bestaat geen twijfel dat het Turkije van nu een democratie is. Let wel, de mogelijkheid bestond van een erger iemand na Clinton, en ja, de wereld kreeg iemand die veel erger was, tot twee keer toe.

Ons doel is niet alleen om Arif Eker uit zijn ambt te ontzetten, maar ook om de gemeente Istanbul en de gemeenschap in te laten zien dat er een oplossing is voor het zwerfhondenprobleem, namelijk het op een juiste wijze uitvoeren van Neuter and Return. Helaas is Arif Eker niet de juiste man om zo’n project uit te voeren.

Uw opmerking impliceert een zekere mate van nationalisme, een zeer zorgwekkende mate in de landelijke context van vandaag. Het behandelen van zwerfhonden is niet alleen het probleem van de Turken. Dit is een kwestie van humaniteit en algemeen fatsoen. We proberen niet het land neer te halen. We zijn gewoon een groep voornamelijk Turkse mensen die het beu zijn institutionele wreedheid in hun omgeving te zien. Ons enige doel is om het land waar we wonen, het land waar we van houden, te verbeteren.

Indien u een wetenschappelijk debat wilt voeren over een beschaafde maatschappij en dierenwelzijn, dan staan wij daar voor open, en uw vragen zullen in dit blog beantwoordt worden.

Geesten van de stad (trailer)

Met blijdschap publiceren wij de trailer van de nieuwe, door EHDKD geplubiceerd, documentaire.
De reportage geeft uitleg over de situatie van de zwerfhonden in Turkije en de noodzaak van het, op grote schaal en in het hele land, invoeren van sterilisatiecampagnes voor