Gina

Gina

Door Dagmar Remmers, honden gedragstrainster en "eigenaar" van een hond uit het bos-asiel

Op 8 april 2005 hebben wij onze hond Gina in het asiel Lindern in Sulinge gevonden.
Met 35 andere honden was zij de maand daarvoor via Roemenie uit Turkije gekomen. 21 van de 35 honden werden door het asiel in Sulinge opgenomen om te worden herplaatst. Waar de andere honden gebleven zijn weet ik jammer genoeg niet.

Deze foto’s zijn in Sulinge gemaakt en onze Gina, die toen nog Debby heette, staat op de eerste foto uiterst links.
Ze had een klein wondje op haar neus dat weer helemaal geheeld is, er is zelfs geen litteken achtergebleven.
Jammer genoeg heeft de vereniging uit Sulinge ons geen verdere achtergrondinformatie over Gina kunnen geven. Het heeft heel lang geduurd voordat ik eindelijk wat meer informatie vond.

Na een oproep op het Südländerforum kreeg ik bericht van Conny van de Dierenbeschermingsorganisatie Animalshope uit Sulinge. Zij had alle 36 honden bij hun aankomst gezien en wist me te vertellen dat de meeste uit het bos-asiel in Istanbul kwamen en enkele uit Roemenie. Van haar hoorde ik ook voor het eerst over het geweldige werk van Robert Smith en van al die lieve mensen die zich zo’n moeite getroosten voor de zwerfhonden.
Toen Gina bij ons kwam was ze 7 maanden jong. Vanaf het eerste moment heeft ze me haar volle vertrouwen geschonken, nodigde ze me uit om te spelen en liet ze zich oppakken en aanhalen.
Tijdens de 170km lange autorit naar huis was ze gestressed maar wel rustig in de auto.
Thuis aangekomen ging ze meteen in de voor haar gereedstaande mand liggen, alsof ze wist dat deze voor haar bestemd was.

Toen mijn vriend even later thuis kwam uit zijn werk, gedroeg ze zich precies zoals ze bij de eerste ontmoeting met mij gedaan had.
Jammer genoeg bleek naderhand dat Gina voor alle andere vreemde mensen heel erg bang is. Bij haar betekent dit dat ze heel hard gaat blaffen en op de mensen afrent. Zodra ze dan merkt dat de mensen lief voor haar zijn en geen kwaad in de zin hebben, is ze weer de vrolijkste hond van de wereld. De dierenarts kan haar gewoon haar entingen geven, dan huilt ze even maar ze zal niet grommen of bijten. De meeste moeite heeft ze gewoon met het moment dar vreemde mensen op haar toe komen.
Ik maak hieruit op dat ze gedurende de inprentingsperiode geen contact met mensen gehad heeft en dat de keer dat zij gevangen werd, haar eerste ervaring met mensen was. Logischer wijs reageert ze nu dan op dit beangstigende menselijk contact door zich zo dreigend mogelijk te gedragen.
Dit gedrag bemoeilijkt ons dagelijks leven wel enigszins omdat ik altijd net een stapje voor uit moet denken.
Samen zijn we lid geworden van een hondenvereniging, waar we veel contact hadden met andere mensen en honden en waar we ons beziggehouden hebben met sport, spel, agility en de basis regels van gehoorzaamheid.

Jammer genoeg hadden de mensen van de vereniging weinig begrip voor of kennis van de problematiek die samengaat met een andere start die van pups geboren in een gezin en dus hebben we uiteindelijk ons lidmaatschap opgezegd.
Ook zonder naar een vereniging te gaan komen we genoeg honden en mensen tegen waar Gina prima mee overweg kan.
Intussen ben ik fulltime werkzaam als zelfstandig honden gedragstrainster en ik kan rustig stellen dat ik mijn hond veel geleerd heb, maar ook dat ik minstens zoveel van haar geleerd heb.
Ze is voor ons de meest geweldige hond van de hele wereld ook al heeft ze een hele sterke persoonlijkheid en gaat niet alles altijd even makkelijk.

Ze houdt er van om met ons te stoeien en knuffelen en ze verdraagt het autorijden omdat ze ons vertrouwd. Ze kan goed alleen zijn, alhoewel ze dan bij het minste of geringste geluid veel leven maakt.
Ze wandelt graag en het is ontzettend leuk om samen met haar bos-agility te doen.

Ze doelt haar best om een koekje te verdienen en is trots als ze weer iets nieuws geleerd heeft.

Wij zijn gelukkig dat we haar gevonden hebben en bedanken een ieder die er toe bijgedragen heeft dit mogelijk te maken.

uit het frame klik hier