Lichaamstaal van de hond

Boomer

LICHAAMSTAAL, DEEL 2

Afgelopen zaterdag hoorde ik Boomer om drie uur ’s nachts blaffen. Luid en kort geblaf, wat betekende dat hij alarm sloeg maar niet bang was: iemand komt bij ons binnen. Misschien moeten we iets doen. Fons, mijn man, was op hetzelfde moment gealarmeerd als ik. Hij sprong uit bed en keek vanuit ons slaapkamerraam de straat in. Niets te zien, maar Boomer bleef blaffen. Ik ging naar beneden, Boomer stopte gedurende een paar seconden met blaffen en zwaaide met z’n staart toen hij mij zag. Fons kwam ook naar beneden en ging met een zaklamp door de achterdeur naar buiten. Er was niets te zien of te horen. We aaiden allebei Boomer over z’n kop en gingen weer naar bed. De rest van de nacht blafte hij niet meer. Zondagmorgen hoorden we dat er drie huizen verderop een fiets was gestolen!

Wat bedoelt een blaffende hond?

Voortdurend blaffen, maar een beetje langzaam en op een lage toonhoogte: De indringer (het gevaar) is zeer dichtbij. Ik denk dat dit de vijand is. Pas op, sta klaar om jezelf te verdedigen. De hond wordt omrustig en voelt zich duidelijk bedreigd.

Een verlengde reeks blaffen, met middellange tot lange intervallen: Is daar iemand? Ik ben eenzaam en heb behoefte aan gezelschap. Doorgaans veroorzaakt door sociale isolatie of opsluiting.

Een of twee scherpe, korte blaffen, op normale of hogere toon: Hallo! Ik zie je. Typisch begroetings- of herkenningsgedrag, bestemd voor een bekend persoon.

Enkele, weloverwogen blaf: Kom nou hier… Aangeleerde vorm van communicatie, om een menselijke reactie te bewerkstelligen, zoals het openen van een deur, voer willen, enz…

Zacht grommen, lage toon (lijkt uit de borstkast te komen): Ga weg! Kijk uit, jij! Van een dominante hond die geïrriteerd is of niemand in zijn territorium toe wil laten.

Huilen (vaak sonoor en langgerekt): Hier ben IK.! Dit is mijn territorium. Honden gebruiken dit om hun aanwezigheid aan te kondigen, op afstand te kunnen socialiseren en hun territorium af te bakenen.

Blafhuil: Ik ben alleen en maak mij zorgen. Ik voel me verlaten. Waarom komt niemand mij gezelschap houden? Het droevige geluid van een hond die zich eenzaam voelt en bang is dat niemand op zijn noodkreet zal reageren.

Een gillende hond: Een hond in nood. Help! Ik denk dat ik doodga. Een teken van pijn en paniek van een hond die voor zijn leven vreest.

Staartsignalen

Staart horizontaal, van de hond afwijzend, maar niet stijf: Alert, er zou weleens iets interessants kunnen gaan gebeuren.

Staart wijst recht naar achter: Laten we eens kijken wie hier de baas is.

Staart laag, vlakbij de achterpoten: Ik voel me niet lekker. Ik ben een beetje somber.

Staart tussen de poten: Ik ben zo bang. Doe me geen pijn.

Opgezette haren op de staart: Kom maar op als je durft, ik daag je uit!

Zwak kwispelen: Jij vindt mij toch lief?

Breeduit kwispelen, zonder het lichaam te verlagen, de heupen heen en weer bewegend: Ik vind jou aardig. Jij mij ook? Laten we vriendjes zijn.

Langzaam kwispelen, met tamelijk laag gedragen staart: Ik begrijp het niet helemaal.

We konden Boomer niet vertellen hoe trots we op hem waren dat hij waarschijnlijk een dief bij ons huis had weggejaagd, maar we gaven hem als beloning een speciale hondensnack van ongelooide huid. Zijn staart ging zo hard in het rond dat hij bijna de lucht in ging.

uit het frame klik hier