Dagboek van een hond

Dagboek van een hond

Bron:www.actionagainstpoisoning.com

My Life as a Dog: A Diary

Week 1 - Ik ben vandaag een week oud en oh wat heerlijk om op de wereld te zijn!

Maand 1 - Mijn moeder is zo'n voorbeeldige moeder, ze zorgt zo goed voor me.

Maand 2 - Vandaag ben ik van mijn moeder gescheiden. Ze was erg onrustig en in haar ogen kon ik lezen hoe ze afscheid van me nam. Ik hoop dat mijn nieuwe "mensen" familie net zo goed voor me gaat zorgen als mijn moeder deed.

Maand 4 - Ik ben flink gegroeid en ik vind de wereld om me heen erg interessant. Er zijn meerdere kinderen hier in huis , die ik als mijn broertjes en zusjes beschouw.

Maand 5 - Mijn vrouwtje heeft vandaag tegen me geschreeuwd. Ze was erg boos omdat ik in huis had geplast maar ik heb geen idee waar ik dan wel moet plassen, niemand heeft ooit de moeite genomen om me dat goed te leren. Ik moet in de gang slapen en ben daar erg verdrietig over.

Maand 8 - Het gaat goed met me, ik ben gelukkig want ik heb de warmte van een eigen "thuis". Ik voel me veilig en beschermd... Ik denk dat mijn "mensen" familie echt van me houdt. De tuin is helemaal voor mij alleen en regelmatig overtref ik mezelf, gravend in de tuin om net als mijn voorouders, de wolven, voedsel te verstoppen. Er wordt me nooit iets geleerd dus ik denk dat het goed is wat ik doe!

Maand 12 - Vandaag ben ik precies 1 jaar oud. Ik ben een volwassen hond nu. Mijn baasjes vinden dat ik veel te groot ben geworden, veel groter dan ze hadden gedacht. Ze zullen vast erg trots op me zijn!

Maand 13 - Vandaag werd ik vastgebonden. Ik had zo weinig ruimte dat ik niet even in de zon kon gaan liggen als ik het koud had of juist even de schaduw op kon zoeken op het heetst van de dag. Mijn baasjes zeggen dat ze me in de gaten gaan houden en dat ik ondankbaar ben. Ik begrijp er helemaal niets meer van...

Maand 15 - Er is zoveel veranderd... Ik wordt tegenwoordig opgesloten achter het huis en ik voel me zo eenzaam. Mijn "mensen" familie wil me niet meer en vergeten soms zelfs dat ik dorst en honger heb. En als het regent kan ik nergens schuilen.

Maand 16 - Vandaag kwam mijn "mensen" familie me ophalen en ik was ervan overtuigd dat ze me hadden vergeven. Ik was zo blij dat ik allerlei vreugde sprongen maakte en mijn staart maakte overuren van blijdschap. Volgens mij gingen we gezellig ergens naar toe met zijn allen en de auto reed richting snelweg. Plotseling stopte de auto, het portier werd geopend en ik sprong eruit, denkend dat we met zijn allen gezellig een dag in de vrije natuur zouden doorbrengen. Maar het portier ging weer dicht en de auto reed weg, ik begreep er niets van... Ik blafte nog "Ho, stop, wacht!" Maar ze waren me vergeten. Ik rende zo hard als ik kon achter de auto aan. Ik raakte buiten adem en langzamerhand begon ik het te begrijpen... De angst sloeg me om het hart want ik begreep nu dat ze me hadden verlaten.

Maand 17 - Ik heb tevergeefs geprobeerd de weg naar huis weer te vinden. Ik ben alleen en voel me verloren. Tijdens mijn omzwervingen kom ik soms mensen tegen met een goed hart die me met een zielige blik aankijken en me wat te eten geven. Met mijn ogen zeg ik dan altijd : "Dank je wel...uit het diepst van mijn hart"
Ik wou maar dat een van hen me zou adopteren. Ik zou de trouwste hond op de wereld zijn...maar al wat er gebeurt is dat men zegt " Arm dier, hij is vast de weg kwijt".

Maand 18 - Een paar dagen geleden kwam ik bij een school waar veel kinderen rondliepen, net als mijn "mensen" broertjes en zusjes. Maar toen ik dichterbij kwam, begonnen ze met stenen naar me te gooien, alleen maar om te zien wie het beste kon "mikken". Een van deze stenen raakte mijn oog en sinds die tijd kan ik niet meer met dat oog zien.

Maand 19 - Ik kan het bijna niet geloven maar toen ik er nog goed uitzag, waren mensen nog wel eens aardig tegen me. Maar nu, nu ben ik zwak en zie er slecht uit. Ik ben 1 oog kwijtgeraakt en als ik nu even ergens wil gaan liggen om uit te rusten, komen mensen met de bezem achter me aan...

Maand 20 - Het wordt steeds moeilijker voor me om nog te bewegen. Ik ben door een auto aangereden toen ik de weg over wilde steken. Alhoewel ik op het zebrapad liep, zal ik nooit meer vergeten hoe voldaan de bestuurder van de auto keek omdat hij me toch maar mooi geraakt had. Wat mij betreft had hij me mogen doodrijden! Maar helaas heeft de klap "slechts" mijn achterpoten ontwricht. De pijn is ondraaglijk! Mijn achterpoten doen niet meer wat ik wil en slechts met de allergrootste moeite kon ik mezelf naar de berm slepen. Het is nu al 10 dagen dat ik hier lig, blootgesteld aan de brandende zon, de regen en de kou. Ik heb geen eten en ik kan me niet meer bewegen. De pijn is niet te beschrijven...
Sommige voorbijgangers zien me niet eens, andere zeggen "Niet dichtbij die hond komen". Ik ben zo goed als bewusteloos maar een laatste restje innerlijke kracht laat me mijn ogen openen. Haar zachte stem gaf me de kracht... "Arm dier, kijk nu toch hoe ze je hebben achtergelaten"...zei haar stem. Er was ook nog een man, in een witte jas. Hij raakte me even aan en zei tegen de vrouw dat ik het niet zou halen en dat het beter was me uit mijn lijden te verlossen. Ik zag hoe de vriendelijke mevrouw toestemde, met tranen in haar ogen. Zo goed en kwaad als het nog ging, bewoog ik mijn staart en met mijn ogen bedankte ik de vrouw dat ze me hielp om nu eindelijk voorgoed rust te vinden.

Voordat ik in mijn eeuwige slaap gleed, toen ik de prik van de naald nog even voelde..had ik nog 1 laatste gedachte: "Waarom was ik geboren terwijl niemand me wilde..."

Vrienden,

Help mee om onwetenden bewust te maken van hun onwetendheid en daarmee een eind te maken aan de slechte behandeling van alle dieren en speciaal die van de zwerfdieren.

Uit het frame, klik hier